Yıllar önce (takriben 3-4 yıl olsa gerek) tez hocasını anlatan bir master öğrencisi görmüştüm. Adamın standartlarına çıkmanın ne kadar zor olduğunu anlattıktan sonra "O kadar çok çalışıyor ki ailesi ile haftada bir gününü filan ancak geçiriyormuş..." demişti. Düşünsenize, haftada 6 gün çalışacaksınız; sadece bir tam gününüzde çoluk-çocukla eğleneceksiniz. Breh.

   Sonra, CSI New York'da işkolik bir amca vardı (ki hala vardır heralde ama benim ilgi alanımdan çıktığı için kendisinin yok olduğunu varsayabiliriz, ne de olsa dünya benim etrafımda dönüyor). Bir gün bir otel odasından kanıt toplarken iş arkadaşı "Gece uykun kaçınca ne yaparsın?" diye sormuştu, adam da "Çalışırıııım, başka ne yapıcam ki..." demişti de hatun kişiden "Seni değil be normal insanları soruyorum, ipucu arıyoruz burda!" diye zılgıtı yemişti. O zamanlar çok uzak görünmüştü; yani insan gece uykusu kaçınca televizyon izler, bilemedin kitap okur, bilgisayar oynar di mi? Çalışmak da ne?

   Bu noktaya kadar okuduysanız yavaştan tahmin ediyorsunuzdur ne diyeceğimi: Evet, artık bu iki örnek de hiç de uzak, olmadığım ya da olmayacağım şeyler gibi görünmüyorlar bana. Ne oldu, nasıl oldu anlamadım ama hakkaten de üniversiteye girdiğim andan itibaren her basamakta daha fazla vaktimi bilgisayar/kitap/kağıt başında öldürür oldum. İyi bir şey mi, yoksa insaniyetten uzak bir yaratığa mı dönüşüyorum göreceğiz. Kalp için de iyi değil derler hırs küpü olmak. Hadi bakalım...