![\"idontwanttoliveonthisplanetanymore\"](\"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/wp-content\/uploads\/2016\/06\/idontwanttoliveonthisplanetanymore-300x188.jpg\")
\u00d6zellikle ya\u015fl\u0131 hocalarda beni hala \u015fa\u015f\u0131rtan bir idealizm var. Bir umut, her zaman i\u00e7in bir \u00e7\u00f6z\u00fcm olabilece\u011fi inanc\u0131.<\/p>\n\u00d6zellikle ya\u015fl\u0131 hocalarda beni hala \u015fa\u015f\u0131rtan bir idealizm var. Bir umut, her zaman i\u00e7in bir \u00e7\u00f6z\u00fcm olabilece\u011fi inanc\u0131.<\/p>\n
Bende ondan yok. Belki duymu\u015fsunuzdur,\u00a0Anthropocene<\/em><\/a> diye bir terim \u00e7\u0131kt\u0131: buzul, cilal\u0131-ta\u015f gibi, bir \u00e7a\u011f\u0131 anlatmakta kullan\u0131l\u0131yor. \u0130nsan\u0131n d\u00fcnya \u00fczerinde epey derin izler b\u0131rakt\u0131\u011f\u0131 bir \u00e7a\u011f\u0131. Bir ba\u015fka terim daha var (Schopi iyi bilir bunu) ama yazm\u0131yorum. Buzullar eriyor, d\u00fcnya bat\u0131yor — George Carlin diyor ki “d\u00fcnya yine burada olacak, ama biz o d\u00fcnyada olur muyuz, bilemem — hem belki de bizim burada bulunmam\u0131z\u0131n tek nedeni d\u00fcnyan\u0131n plasti\u011fe ihtiyac\u0131n\u0131n olmas\u0131yd\u0131.”. Bitsin de gidelim.<\/p>\n Bir s\u00fcr\u00fc problem. Kalabal\u0131k, g\u00fcr\u00fclt\u00fc, kirlilik, yiyecek, k\u0131tl\u0131k, fakirlik. Kafamda birtak\u0131m a\u00e7\u0131klamalar var ama \u00e7\u00f6z\u00fcmler yok (en az\u0131ndan \u015fimdilik — ge\u00e7en g\u00fcn Elon Musk da “harbi harbi sim\u00fclasyonda ya\u015f\u0131yor olabiliriz..”<\/a> deyince y\u00fcre\u011fime su serpildi.<\/p>\n Sonra diyorum ki, ne insanlar geldi ge\u00e7ti: tamam, sevmem etmem ama Sartre; bilmedi\u011fim, bir t\u00fcrl\u00fc \u00f6\u011frenemedi\u011fim Beckett, benden on bin kere daha zeki, daha duyarl\u0131 nice insan (\u0130lhan \u0130rem), ilk defa metroya binmi\u015f\u00e7esine birbirleriyle y\u00fcksek y\u00fcksek tepelerden konu\u015fan bak\u0131ml\u0131 ya\u015fl\u0131 teyzeler… Ben bir hissediyorsam, onlar y\u00fczbin hissediyorlar, nas\u0131l dayan\u0131yorlar? Ben nas\u0131l dayan\u0131yorum? Teyzeleri ve \u0130lhan \u0130rem’i pas ge\u00e7ersek, onlar\u0131n da i\u015flerin iyi olaca\u011f\u0131na dair zerre kadar bile umutlar\u0131 ya da inan\u00e7lar\u0131 yok. Benim tuttu\u011fum yol, haddim olmayarak Kurt Vonnegut’un yolu. Makroya takmay\u0131p, mikroda elden geldi\u011fince ya\u015famak. Bu yol zor – insan Hopper’a, Carver’a kay\u0131yor; duda\u011f\u0131n\u0131n kenar\u0131ndaki tebess\u00fcm bir anda siliniveriyor.<\/p>\n Bak\u0131n, size daha \u00f6nce bahsettim mi bilmiyorum ama ge\u00e7en sene harika bir kitap okudum: John Crowley’nin Little, Big<\/em>‘ini. \u015eimdi konusuna bakarsan\u0131z “periler falan filan…” bir \u015feyler g\u00f6receksiniz, bir \u015fey diyemem. Az\u0131c\u0131k spoil geliyor. Kitap gayet g\u00fczel, dertsiz tasas\u0131z giderken, bir anda pat diye (tarihten) bir tiran \u00e7\u0131k\u0131veriyor, g\u00fc\u00e7leniyor, eziyor… Kitap tats\u0131zla\u015f\u0131yor gibi oluyor (bu konuda bkz. Atilla Atalay’\u0131n “Bid Bid Zelha” hikayesi) sonra bir anda… bir anda sorun \u00e7\u00f6z\u00fcl\u00fcyor. Deus ex Machina ama zaten HHGTTG’de de kedili yazar\u0131 ziyarete gitmiyorlar m\u0131yd\u0131, daha ne gerek?<\/p>\n Bir g\u00fcn oturaca\u011f\u0131m ve deneyece\u011fim, do\u011frusunu isterseniz hayat\u0131mdaki en b\u00fcy\u00fck hedeflerden biri bu: hi\u00e7bir \u015feyin k\u00f6t\u00fc gitmedi\u011fi, okuru k\u00f6t\u00fc gidecek diye endi\u015felendirmedi\u011fi bir hikaye yazmak. Ad\u0131 “mutluluk” gibi bir \u015fey olacak (herhalde bu, edebiyatta ad\u0131 “mutluluk” olup da, ger\u00e7ekten mutlulu\u011fa dair bir \u015feylerin oldu\u011fu ilk eser olur). Yapmas\u0131 \u00e7ok zor da de\u011fil; rahmetli Iain M. Banks “Inversions”da \u00f6rne\u011fini verip, yolunu g\u00f6stermi\u015fti. Belki o zaman g\u00f6kten bir deus ex machina da bizim ba\u015f\u0131m\u0131za d\u00fc\u015fer.<\/p>\n O zamana kadar nas\u0131l m\u0131 ba\u015f etmeli? O zaman dans! Renk!<\/em> (enter Igor Moiseyev<\/a>)
\n