{"id":6392,"date":"2017-09-20T23:40:32","date_gmt":"2017-09-20T20:40:32","guid":{"rendered":"http:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/?p=6392"},"modified":"2017-09-20T23:40:32","modified_gmt":"2017-09-20T20:40:32","slug":"alice-ve-ben","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/2017\/09\/20\/alice-ve-ben\/","title":{"rendered":"Alice ve ben."},"content":{"rendered":"

Asl\u0131na bakarsan\u0131z, yazacak ba\u015fka bir ton konum vard\u0131, ald\u0131\u011f\u0131m notlar, mesela: imgeler & izlenimler \u00fczerine bir yaz\u0131 vard\u0131; M\u00fcrd\u00fcm eri\u011fine, onun Freza eri\u011fine d\u00f6n\u00fc\u015f\u00fcm\u00fcne methiyeler d\u00fczecektim, 7 \u00f6m\u00fcr y\u0131lan ya\u015fayanlar\u0131n nas\u0131l ejder oldu\u011fundan bahsedecektim; Walk the Moon’un solistinden, Fatih M\u00fch\u00fcrdar’dan, onun \u0130lhan \u0130rem taklitlerinden, \u0130lhan \u0130rem’den, Gaffur Uzuner’den, Sermet Erkin’den laf\u0131 a\u00e7acakt\u0131m, bir zamanlar ad\u0131yla varolan… diye ba\u011flayacakt\u0131m o yaz\u0131y\u0131 da; The Who’nun Sell Out alb\u00fcm\u00fcnden, Frances Ha’n\u0131n sat\u0131c\u0131 arkada\u015f\u0131ndan, E\u015fkiya’daki \u015eermin H\u00fcrmeri\u00e7’in oynad\u0131\u011f\u0131 karakterden, sat-kurtul’dan – m\u00fcziklere (Plumtree, Discount, Sex Bob Omb<\/em>, oradan bir ihtimal Sleater-Kinney (belki o vesileyle Portlandia) \/ Le Tigre’nin This Island<\/em>‘\u0131n\u0131 ge\u00e7en seyahatlerimde THY’nin listesinde g\u00f6r\u00fcp gaza geli\u015fim*). Ah, tabii ki as\u0131l Hal Hartley’den. Olmad\u0131, Alice (Munro) geldi, gitmedi.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

<\/p>\n

Alice Munro ile bundan bir be\u015f y\u0131l \u00f6nce tak\u0131lm\u0131\u015fl\u0131\u011f\u0131m\u0131z vard\u0131<\/a>, “Too Much Happiness” adl\u0131 se\u00e7kisinden 3 hikayesini okumu\u015ftum, elim yanm\u0131\u015ft\u0131, daha fazla devam edemeyip fakat takdir edip, sayg\u0131 duyup b\u0131rakm\u0131\u015ft\u0131m. \u00c7ok ama \u00e7ok sevdi\u011fimiz y\u00f6netmenlerden Almod\u00f3var son filmi Julieta’y\u0131 Alice Munro’nun \u00fc\u00e7 hikayesine (Chance<\/a>, Soon<\/a> ve Silence<\/a>) dayal\u0131 \u00e7ekince, biz de izleyince, hikayeleri okumay\u0131 g\u00f6ze ald\u0131m, i\u015fte Soon ile Silence’\u0131 okudum ge\u00e7ti\u011fimiz g\u00fcnlerde, Silence<\/em> filmdeki gibiydi az \u00e7ok ama Soon<\/em> gene taklalar att\u0131rd\u0131 dipten ve derinden. Bir de i\u015fte William Faulkner var b\u00f6yle yapan beni, Picasso’nun Guernica’s\u0131 sonra<\/a>…<\/p>\n

Bu paragraf\u0131 b\u00fct\u00fcn bu blog girdisini yazd\u0131ktan sonra yaz\u0131yorum \u00e7\u00fcnk\u00fc en az Munro’dan bahsetmi\u015f oldum. Spoil etmemeye \u00e7al\u0131\u015faca\u011f\u0131m ama garantisi yok (konuya de\u011finmeyece\u011fim de tarz\u0131 aktarmaya \u00e7al\u0131\u015faca\u011f\u0131m ama o da spoiler oluyor, aman ne yapay\u0131m, bu paragraf\u0131 pas ge\u00e7in Soon’u okumaya \/ filmi izlemeye niyetiniz varsa – spoil k\u0131s\u0131mlar\u0131 lacivertle yazaca\u011f\u0131m). \u015eimdi bir hikayeye ba\u015fl\u0131yorsunuz, diyelim: “Edi kuca\u011f\u0131nda bebe\u011fi Betty ile trenden indi, istasyonda onlar\u0131 kar\u015f\u0131lamaya K\u0131rp\u0131k gelmi\u015fti, sar\u0131ld\u0131lar.” \u0130\u015fte giderken yolda lafla\u015fs\u0131nlar, sonras\u0131nda orada ge\u00e7en bir yaz anlat\u0131ls\u0131n, \u00e7ok e\u011flensinler, y\u00fczs\u00fcnler, kay\u0131kla gezmeye \u00e7\u0131ks\u0131nlar, Tahsin Usta onlar\u0131n bozulan teyplerini tamir etsin, ba\u015flar\u0131ndan bir dolu \u015fey ge\u00e7sin, g\u00fczel bir yaz olsun i\u015fte, ne kadar normal de\u011fil mi? (Evet). (…) Sonra, bir sonraki b\u00f6l\u00fcm, bir mektup ile ba\u015flas\u0131n (do\u011frudan mektubun i\u00e7eri\u011fini okuyor olal\u0131m yani):<\/span>
\nSevgili B\u00fcd\u00fc, burada o kadar \u00e7ok e\u011fleniyoruz ki, ke\u015fke sen de burada olsayd\u0131n, bir dolu \u015fey yap\u0131yoruz, kulaklar\u0131n\u0131 \u00e7ok \u00e7\u0131nlat\u0131yoruz.<\/em> Burada olan \u015fey \u015fu: o “bir dolu \u015feyi” biz biliyoruz \u00e7\u00fcnk\u00fc o \u015feyler \u015fimdiye kadar okudu\u011fumuz hikayenin ta kendisi. B\u00fcd\u00fc bilmiyor, \u00e7\u00fcnk\u00fc mektupta sadece bahsediliyor, tarif edilmiyor. Ama ne oldu \u015fimdi babac\u0131m? Bir anda biz hikaye ile ayn\u0131 zaman katar\u0131nda ilerledi\u011fimizi san\u0131rken me\u011fer -diyelim- 15 y\u0131l \u00f6ncesinin an\u0131s\u0131ym\u0131\u015f. Bitmedi: “Edi’nin y\u0131llar sonra buldu\u011fu bir mektuptu bu. B\u00fcd\u00fc kazayla saklam\u0131\u015f olmal\u0131yd\u0131 – hayatlar\u0131nda hi\u00e7bir \u00f6nemi – \u00f6zel bir yeri olmayan, \u00f6ylesine bir mektuptu zira”. Bu ne demek, biliyor musunuz, arada (\u00e7ok afedersiniz – pardon my French)<\/em> “pasif” bir zaman atlamas\u0131 daha var: Bu zamanla o zaman aras\u0131nda mektubun muhatab\u0131 B\u00fcd\u00fc’n\u00fcn o mektubu okumu\u015flu\u011fu. Bitti mi? Bitmedi: dahas\u0131 art\u0131k (yani \u015fu zamanda) B\u00fcd\u00fc yok, K\u0131rp\u0131k yok, Tahsin Usta yok, bebek Betty yok. Bir tek Edi kalm\u0131\u015f geriye (bunu nereden biliyoruz? Bu hikaye o bilgiyi vermiyor, bir sonraki hikaye veriyor, ta\u015flar l\u00f6nk diye yerine oturuyor, siz de i\u015fte orac\u0131kta bir yerlerde yere y\u0131\u011f\u0131l\u0131yorsunuz).<\/span><\/p>\n

Bu aralar okuyacak pek bir \u015fey bulam\u0131yorum. Tekrardan Vonnegut’un \u00e7ok bay\u0131ld\u0131\u011f\u0131m Breakfast of the Champions<\/em>‘\u0131na ba\u015flad\u0131m, sindire sindire okuyordum ama sonra b\u0131rakt\u0131m niyeyse. Ne zamand\u0131r Sezai Karako\u00e7’u anlatan\u00a0Yoktur G\u00f6lgesi T\u00fcrkiye’de<\/em> kitab\u0131n\u0131 \u00e7ok da pe\u015fine d\u00fc\u015fmeden ar\u0131yorum kitap\u00e7\u0131larda (istesem nadirkitap’dan hemen bug\u00fcn \u0131smarlar\u0131m, konu o de\u011fil, bir kere \u00f6nce indir o kolunu, Sururi Bey diyeceksin…).<\/p>\n

Ben size, haz\u0131r gelmi\u015fken siz, Hal Hartley’i anlatay\u0131m: bayram tatilinde ailemizin di\u011fer \u00fcyeleri tatile gittiler, ben de \u00f6n\u00fcm\u00fczdeki ay girece\u011fim bir s\u0131nava haz\u0131rlanay\u0131m diye eve kamp kurdum. Ak\u015famlar\u0131 film seyrettim. Hal Hartley – Simple Men diye bir bilgi vard\u0131 elimde, o da Sonic Youth’un “Kool Thing”ine dans ettikleri efsane sahneden (\u015fu giri\u015fin<\/a> sonuna koymu\u015fum, oradan bak\u0131n). Yaln\u0131z kal\u0131nca, bir bakay\u0131m dedim, biraz ara\u015ft\u0131rd\u0131m, indiewire’da \u00e7\u0131km\u0131\u015f \u015fu yaz\u0131dan<\/a> epey feyz ald\u0131m, hatta yeni bir \u0130ngilizce kelime dahi \u00f6\u011frendim (“limerence”). \u015eimdi bir insan\u0131 tarif ederken Jim Jarmusch, David Lynch, Kevin Smith ve dahi Woody Allen k\u0131yaslamalar\u0131na \/ benzerliklerine de\u011finilince insan ister istemez merak ediyor, iyi de etmi\u015fim, \u015fu s\u0131rayla \u015fu filmlerini festival retrospektifiymi\u015f\u00e7esine (b\u00f6yle yazd\u0131\u011f\u0131ma bakmay\u0131n, bir tek kere, o da ’96 \u0130st Film Fest’de Jarmusch’a nasip oldu bende) izledim, g\u00fczelle\u015ftim: Simple Men – Trust – Henry Fool – Fay Grim – Ned Rifle. Zihin a\u00e7\u0131c\u0131 filmler ama Nergis Han\u0131m’a sevdiremedik mesela.<\/p>\n

\n

*\u00a0\u00a0\"\"THY “Le Tigre – This Island” ata\u011f\u0131yla Pamukkale’nin otob\u00fcslerindeki \u00e7alma listelerinde yer alan Suicidal Tendencies k\u00fclliyat\u0131 dumuruna e\u015fde\u011fer bir yerlere geldi…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Asl\u0131na bakarsan\u0131z, yazacak ba\u015fka bir ton konum vard\u0131, ald\u0131\u011f\u0131m notlar, mesela: imgeler & izlenimler \u00fczerine bir yaz\u0131 vard\u0131; M\u00fcrd\u00fcm eri\u011fine, onun Freza eri\u011fine d\u00f6n\u00fc\u015f\u00fcm\u00fcne methiyeler d\u00fczecektim, 7 \u00f6m\u00fcr y\u0131lan ya\u015fayanlar\u0131n nas\u0131l ejder oldu\u011fundan bahsedecektim; Walk the Moon’un solistinden, Fatih M\u00fch\u00fcrdar’dan, onun \u0130lhan \u0130rem taklitlerinden, \u0130lhan \u0130rem’den, Gaffur Uzuner’den, Sermet Erkin’den laf\u0131 a\u00e7acakt\u0131m, bir zamanlar ad\u0131yla … Okumaya devam et “Alice ve ben.”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[4],"tags":[55,56],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6392"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6392"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6392\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8449,"href":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6392\/revisions\/8449"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6392"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6392"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6392"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}