{"id":6741,"date":"2019-03-01T23:38:02","date_gmt":"2019-03-01T20:38:02","guid":{"rendered":"http:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/?p=6741"},"modified":"2019-03-12T16:06:15","modified_gmt":"2019-03-12T13:06:15","slug":"dunyanin-bir-yazi-bir-kisi-vardir","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/2019\/03\/01\/dunyanin-bir-yazi-bir-kisi-vardir\/","title":{"rendered":"D\u00fcnyan\u0131n bir yaz\u0131, bir k\u0131\u015f\u0131 vard\u0131r…"},"content":{"rendered":"

The Damned’in \u0130ngiltere’den \u00e7\u0131kan ilk punk \u015fark\u0131s\u0131 olarak tarihe ge\u00e7mi\u015f “New Rose”,\u00a0Is she really going out with him?\u00a0<\/em>repli\u011fiyle ba\u015flar; Peel Sessions’daki (Eat your heart out, John Peel!)\u00a0<\/em>efsane performanslar\u0131nda<\/a> ise:<\/p>\n

Are we really 65 in the charts!?<\/em><\/p>\n

\u015feklinde bir hayretle ba\u015flarlar \u015fark\u0131ya. Ben de, nice zamandan sonra birikmi\u015f \u015feylerimi sizlerle hasbihal edeyim diye blog’u a\u00e7\u0131nca bir de bakt\u0131m ki 2 ay ge\u00e7mi\u015f son zamandan bu yana (ey k\u00e2ri)!<\/p>\n

(“K\u0131sa bir ara”dan \u00f6nce resim koyuyor muyduk?..)<\/em><\/p>\n

\"\"
Olga Wisinger-Florian | The First Frost, 1906<\/figcaption><\/figure>\n

<\/p>\n

\"\"
Ah Murakami Bey, vah Murakami Bey!..<\/figcaption><\/figure>\n

Bu k\u0131\u015f ger\u00e7ekten de, \u00f6yle b\u00f6yle de\u011fil, epey uzun s\u00fcrd\u00fc. Daha hala da bitmi\u015f de\u011fil, fark\u0131nday\u0131m ama art\u0131k zor k\u0131sm\u0131 atlatt\u0131k (“A cold coming we had of it,<\/em>
\nJust the worst time of the year…”*<\/a><\/em>). Bende pek bir de\u011fi\u015fiklik yok – ko\u015fular\u0131ma ara verdim (size Murakami Bey’den bahsetmi\u015f miydim acaba? Bir bak\u0131p geleyim…\u00a0 bahsetmemi\u015fim san\u0131r\u0131m): San\u0131yorum yaz\u0131n sonlar\u0131yd\u0131, belki de sonbahar\u0131n ortalar\u0131nda bir yerlerde bizim kamp\u00fcs\u00fcn stad\u0131 etraf\u0131nda d\u00fczenli ko\u015fmaya ba\u015flad\u0131m. Murakami’nin (“Murakami Bey”) “Ko\u015fmasayd\u0131m Yazamazd\u0131m” (aka\u00a0tutmasayd\u0131m d\u00fc\u015f\u00fcyordun hihohoha… <\/em>8P) \u015feklinde \u00e7ok fena bir halde \u00e7evrildi\u011fi ba\u015fl\u0131\u011fa sahip, \u0130ngilizce’deki ismiyle “What I Talk About When I Talk About Running” (ki, Raymond Carver’\u0131n\u00a0efsane kipat\u0131na g\u00f6nderme yap\u0131yor, T\u00fcrk\u00e7e \u00e7evirmen kitapta bunu atlamam\u0131\u015f oldu\u011fundan edit\u00f6r\u00fcn \u015fa\u015fk\u0131nl\u0131\u011f\u0131na ba\u011fl\u0131yorum o ba\u015fl\u0131\u011f\u0131) kipat\u0131n\u0131 okuyordum. Murakami (Bey), tur\u015fucular\u0131n Ziya misali mangalda k\u00fcl b\u0131rakm\u0131yor, beni de gaza getirdi “20 y\u0131ld\u0131r her g\u00fcn, her ko\u015fulda g\u00fcnde 10km ko\u015far\u0131m, ultramaraton da ko\u015ftum, 100km, biliyor musun…” sonra okuduk\u00e7a\u00a0o g\u00fcn<\/em> ko\u015famad\u0131\u011f\u0131n\u0131, \u015fu g\u00fcn asl\u0131nda birinci gelecekken i\u015fte nasip k\u0131smet, ayakkab\u0131 vurdu (filan)… \u0130nsan sevdi\u011fi yazarlarla tan\u0131\u015fmamal\u0131, bu do\u011fru, sevdi\u011fi yazarlar\u0131n g\u00fcndelik hayata, daha da k\u00f6t\u00fcs\u00fc kendi hayatlar\u0131 ile ilgili anlat\u0131lar\u0131ndan da uzak durmal\u0131. Sonu\u00e7ta bazen sa\u011folsun Eda’yla, bazen tek ba\u015f\u0131ma bu sonbahar epey ko\u015ftum (faydas\u0131n\u0131 da g\u00f6rd\u00fcm m\u00fc? g\u00f6rd\u00fcm hakikaten ama sonra k\u0131\u015f girdi araya). Bu aralar, haz\u0131r buzlar da \u00e7\u00f6z\u00fcl\u00fcyorken, i\u00e7imde yeniden bir ko\u015fmak, ko\u015fmak, ko\u015fmak… arzusu peyda oldu. (\u015fu son bir c\u00fcmle yaz\u0131l\u0131rken yap\u0131lan \u00e7a\u011fr\u0131\u015f\u0131mlar, -\u00e7ok afedersiniz- getirilen gevi\u015fler:\u00a0Yine k\u0131\u015f, yine k\u0131\u015f,<\/em>
\nB\u00fct\u00fcn emelleri bir a\u011flayan duman sarm\u0131\u015f…<\/em> \/ Ahmet Ha\u015fim;\u00a0Peyda \u00c7ilingirler<\/em> (offff! ki ne offf! 8P); Bir g\u00fcn\u00fcn sonunda peyda<\/em> (!) (Tamam, tamam, sustum))<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Siz normalde bilmezsiniz, bu yours truly bo\u015f zaman\u0131 olursa blog’una yazaca\u011f\u0131\u00a0\u015feyleri not al\u0131r, misal bkz. yan taraf. Paul Newman & E\u015fi; Letterman: Tom Waits, Julia Roberts (& Neko Case) ba\u011f\u0131nt\u0131lar\u0131ndan ge\u00e7en sefer bahsetmi\u015f idim, oradan geriye m\u00fczikal i\u015flerle Cyberpunk kal\u0131yor (ki \u015fimdi g\u00f6rd\u00fcm, onu da Talking Heads \/ Tom Tom Club’la ili\u015fkilendirmi\u015fim bile). Ne \u00e7ok m\u00fczik var! Ben bence bu giri\u015fte genel \u015feylerden bahsedeyim (belki bir de Marie Kondo’dan), m\u00fczi\u011fi ayr\u0131 bir giri\u015fte a\u011f\u0131rlayal\u0131m (o zaman dans! Renk!)…<\/p>\n

Bir de unutmadan: diyelim ki i\u015flenmi\u015f s\u00fct\u00fcn tad\u0131na (ya da hormonlu \u00e7ile\u011fin kokusuna mesela) o kadar \u00e7ok al\u0131\u015fm\u0131\u015fs\u0131n\u0131z ki, do\u011fal\u0131 size garip geliyor, \u00f6ncekini istiyorsunuz.<\/p>\n

Sonbahar\u0131n ortalar\u0131nda, buz gibi bir haftasonu sabah\u0131nda Nergis Han\u0131m ile kendimizi ODT\u00dc’de birka\u00e7 saat ge\u00e7irmek durumunda bulunca ko\u015far ad\u0131m k\u00fct\u00fcphaneye girdik. Ben o s\u0131ralar \u00fczerinde \u00e7al\u0131\u015ft\u0131\u011f\u0131m kitab\u0131n bir kopyas\u0131n\u0131 raflardan al\u0131p \u00e7al\u0131\u015fmaya koyuldum, Nergis Han\u0131m ise rasgele buldu\u011fu bir kitab\u0131 okumaya:\u00a0Hayat\u0131 Sadele\u015ftirmek \u0130\u00e7in Derle Topla Rahatla \/ Marie Kondo. Yani Beng\u00fc’n\u00fcn ilgisini \u00e7ekebilmek i\u00e7in bundan daha etkili bir ba\u015fl\u0131k olamazd\u0131. Nergis Han\u0131m’\u0131 biraz olsun tan\u0131yorsan\u0131z yazmaya gerek yok ama, tahmin edece\u011finiz \u00fczere, kitap derin bir t\u0131n\u0131 buldu kendisinde. Sonradan \u00f6\u011frendik ki, me\u011fer Marie Kondo epey \u00fcnl\u00fc imi\u015f (ard\u0131ndan Netflix’de dizi\/belgeselini de izledik). \u00c7ok komik, traji-‘ye yakla\u015f\u0131yor \u00e7o\u011fu zaman Marie Kondo. Kitaptan ald\u0131\u011f\u0131m\u0131z motivasyonun da etkisiyle, yine bir haftasonu, bir heves benim ofise dald\u0131k, eski s\u0131nav ka\u011f\u0131tlar\u0131, koliler, \u0131v\u0131r-z\u0131v\u0131r… derken, bir bakt\u0131k ki benim ofisin sa\u011f taraf\u0131 epey a\u00e7\u0131ld\u0131! (benim ofisi ve\u00a0infamous<\/em> da\u011f\u0131n\u0131kl\u0131\u011f\u0131m\u0131 bilen bilir, bilmeyenlere de anlatamam, utan\u0131r\u0131m…).<\/p>\n

… Buraya kadar olanlar\u0131 “en son” 7 \u015eubat’ta yazm\u0131\u015f\u0131m, bug\u00fcn haz\u0131r vakit bulmu\u015fken bitireyim yay\u0131nlayay\u0131m derken bug\u00fcn 1 Mart oldu. Niye bu kadar zorla\u015ft\u0131 bir \u015feyler yaz\u0131p toparlay\u0131p g\u00f6ndermek? Sadece ben de de\u011fil, blog piyasas\u0131 \u00e7ok fena halde durgun \u00e7ok uzun zamand\u0131r (bazen gaza gelip medium.com’a girip yazay\u0131m diyorum sonra neyse ki \u00e7ok \u015f\u00fck\u00fcr vazge\u00e7iyorum, buras\u0131 g\u00fczel, buras\u0131 do\u011fru).<\/p>\n

Ne diyorduk?..\u00a0Marie Kondo<\/em>. Marie Kondo’ya biz \u00f6yle tesad\u00fcfen rasgeldi\u011fimizden olay\u0131n hemen ay\u0131rd\u0131na varamad\u0131k ama yukar\u0131da da yazd\u0131\u011f\u0131m gibi, d\u00fcnyay\u0131 patlatm\u0131\u015f durumda (“I love messsss!” [Marie coos]). Dizilerden webstriplere herkes ondan bahsediyor — en son ge\u00e7en g\u00fcn Oscar t\u00f6renlerinde g\u00f6rd\u00fck hatta! Bu konuda kopar\u0131c\u0131 yorum -tabii ki- Nergis Han\u0131m’dan geldi: annesi Japonya’da kimsenin y\u00fcz\u00fcne bakam\u0131yordur “benim k\u0131z\u0131m elalemin evini temizlemekten me\u015fhur oldu…” diye; ben de kendisini Netflix’in fildi\u015fi kulesinden inip TLC miydi, neydi, korkun\u00e7 Amerikal\u0131lar\u0131n pislik i\u00e7indeki evlerini temizlemeye davet ediyorum, buyurun, l\u00fctfen… (“yata\u011f\u0131n alt\u0131ndaki bu k\u00f6pek kakas\u0131 size ne\u015fe veriyor mu?…”).<\/p>\n

\"\"
Her gen\u00e7 Nergis Han\u0131m’\u0131n g\u00f6nl\u00fcnde bir Marie Kondo yatar…<\/figcaption><\/figure>\n

G\u00fcnler ge\u00e7iyor. Aral\u0131ktan bu yana 4 kilo alm\u0131\u015f\u0131m. Pazartesi g\u00fcn\u00fc havan\u0131n g\u00fczelli\u011fini f\u0131rsat bilip ko\u015ftum. Eski (bu yaz\u0131n\u0131n ba\u015f\u0131ndaki) g\u00fcnlerdeki gibi ko\u015ftum, bekledi\u011fimden \u00e7ok daha az zorland\u0131m, kendimce sevindim. Ertesi g\u00fcn hareket edemedim, ikinci g\u00fcn y\u00fcr\u00fcyebiliyordum ama merdivenlerde biraz zorlan\u0131yordum ama olsun.<\/p>\n

M\u00fczik var sonra (ba\u015fka bir giri\u015fte mi bahsedecektim yoksa; \u00f6yle mi demi\u015ftim?..). Dans da g\u00fczel. \u00c7ok metaforik olacak ama baz\u0131 insanlar bizleri kurtarmak i\u00e7in korkun\u00e7 bir m\u00fczik yapt\u0131lar, iyi ki var oldular ve iyi ki o m\u00fczikleri yapt\u0131lar \u00e7\u00fcnk\u00fc o korkun\u00e7 m\u00fczik bize kim oldu\u011fumuzu, kendimiz gibi olabilece\u011fimizi s\u00f6yl\u00fcyor. Bu olaylar 80’lerin sonunda, 90’lara do\u011fru oldu (ama yine de Nirvana’ya gelmeden). Ramones, evet, cesaret vermi\u015ftir (70’lerin ortas\u0131ndan sonuna), \u00f6nemlidir ama bir Pixies, hele de Sonic Youth yahu!.. Bir insan (“bir insanlar”) bu kadar m\u0131 kendisi olabilir? Bak\u0131n\u0131z 1988, Pixies, \u00f6te \u015fark\u0131lar\u0131 “Gigantic”i canl\u0131 \u00e7alarken:<\/p>\n