Ge\u00e7en hafta Google’\u0131n yapay zekas\u0131 Gemini ile ho\u015fbe\u015f ediyorduk, kendisine dedim ki, ‘ben “Little, Big”i \u00e7ok seviyorum, ne okusam sence?’ O da \u015fu be\u015f kitapl\u0131k listeyi \u00f6nerdi:<\/p>\n\n\n\n
Susanna Clarke’ler zaten \u00e7ok sevdi\u011fim kitaplar aras\u0131ndayd\u0131 halilhaz\u0131rda, ben de vaktiyle \u00e7\u0131kt\u0131\u011f\u0131nda okumad\u0131\u011f\u0131m “The Ocean at the End of the Lane”ini okuyay\u0131m dedim, hem a\u00e7\u0131klamas\u0131nda “haf\u0131za ile ilgili bir \u015fey bir \u015fey..” filan da yaz\u0131yordu (ve tabii ki ne Banville’in “The Sea”si, ne de Barnes’\u0131n “The Sense of an Ending”i gibi de\u011fil, Gaiman yaw, ad\u0131 \u00fczerinde…). Kipat i\u015fte bildi\u011finiz Gaiman kipat\u0131 idi, haf\u0131za k\u0131sm\u0131 iyi bir a\u00e7\u0131dan vuruyordu (neden olmas\u0131n?<\/em>). Kolayca da okununca, listedeki di\u011fer iki kitaptan devam edeyim dedim. “Lud-in-the-Mist” bas\u0131lal\u0131 epey oluyordu (1926), biraz k\u00fcflenmi\u015f olabilir diyerekten di\u011fer kitaba, Erin Morgenstern’in “The Starless Sea”sine ba\u015flad\u0131m, \u00e7ok be\u011fendim: Little, Big’in edebi artistlik seviyesinin hayli uza\u011f\u0131ndayd\u0131 ama \u00e7ok g\u00fczel, olmas\u0131n\u0131 isteyece\u011fim, kli\u015fe tabiri ile “beni al\u0131p g\u00f6t\u00fcren” bir d\u00fcnya kuruyordu. Zevkle, severek okudum. Kipat art\u0131k bitebilece\u011fi bir yere geldi\u011finde de bitmedi \u00fcstelik, bis’e \u00e7a\u011fr\u0131lm\u0131\u015f Kenan Do\u011fulu misali, bir o kadar daha gitti o noktadan sonra. Samimiydi, g\u00fczeldi.<\/p>\n\n\n\n Gemini’ye te\u015fekk\u00fcr edince, o da bana birka\u00e7 kipat daha \u00f6nerdi \u00fcst\u00fcne, aralar\u0131nda da Gaiman’\u0131n “Neverwhere”i ile, TJ Klune’\u0131n “The House in the Cerulean Sea”si vard\u0131. O iki kipat\u0131n yan\u0131na, bir de Erin Morgenstern’in “The Starless Sea”sinden \u00f6nceki (ilk) kitab\u0131 “The Night Circus”\u0131 ekledim, tablete att\u0131m. Tatlar\u0131 kar\u0131\u015fmas\u0131n diye, “Night Circus”\u0131 sona b\u0131rak\u0131p, “The House in the Cerulean Sea”ye ba\u015flad\u0131m. \u00c7ok suni, hijyenik, naif (ama o kadar da olunmaz ki), “iyi kalpli” bir kitapt\u0131 (sonunda sevgi kazan\u0131yor<\/em> 8P <facepalm><shrug>). D\u00fcn ucundan “Neverwhere”e ba\u015flad\u0131m — Neverwhere’i de 2001’de, Ankara’da internetten (Ula\u015f’tan belki de?) zar zor buldu\u011fum 6 VCD’den izlemi\u015ftim (VCD de\u011fil de, divx’di san\u0131r\u0131m ya), ben onu dizi olarak biliyordum yani, zaten \u00f6yleymi\u015f de, Gaiman senaryodan bir s\u00fcr\u00fc \u015fey at\u0131l\u0131p durunca, k\u0131yamam\u0131\u015f, ben bunun bir de roman\u0131n\u0131 yazay\u0131m en iyisi<\/em> demi\u015f.<\/p>\n\n\n\n The Starless Sea’de \u00e7ok sevdi\u011fim bir\u00e7ok \u015feyin yan\u0131s\u0131ra, u\u00e7ucu hikayeler var. Ger\u00e7ekten ben \u00e7ok sevmek. Kesin demi\u015fimdir \u00f6nceden ama aray\u0131p bakmayaca\u011f\u0131m. \u0130\u015fte Budistlerin yapt\u0131\u011f\u0131 mandalalar var, aylarca u\u011fra\u015f\u0131yorlar, bitirince \u015f\u00f6yle g\u00fczelce bir bak\u0131yorlar, i\u00e7lerine sindiriyorlar, sonras\u0131nda da bozuyorlar. Kay\u0131t yok, tasvir yok, hepsinin akl\u0131nda ufak tefek farkl\u0131l\u0131klarla ama \u00e7ok g\u00fczel kal\u0131yor. Akl\u0131m\u0131zda g\u00fczel kal\u0131yor, g\u00fczel an\u0131lar. G\u00f6r\u00fcnt\u00fc ve ses konusunda ileriyiz, verbatim kay\u0131tlar alabiliyoruz, hayalg\u00fcc\u00fcne pek yer kalm\u0131yor, harmanlayam\u0131yoruz o ana dair g\u00fczel hislerimizle (\u00e7ocukluktaki o muhte\u015fem abart\u0131l\u0131 an\u0131lar, nostalji katk\u0131l\u0131 her \u015feyin en co\u015fkulu halleri!) ama yine de koku ve tatlar h\u00e2l\u00e2 (ve neyse ki) bu dijitalle\u015ftirmenin d\u0131\u015f\u0131ndalar. Yedi\u011fimiz o en g\u00fczel yemekler, h\u00e2l\u00e2 en g\u00fczel yemekler kalmaya devam ediyor, \u00e7ocuklu\u011fumuzun \u00e7i\u00e7ekleri, \u00e7ilekleri h\u00e2l\u00e2 g\u00fczel kokmakta hat\u0131ralarda…<\/p>\n\n\n\n Bazen -ama hakikaten bazen, daha kafay\u0131 o kadar yemedim neticede, \u00e7ok \u015f\u00fck\u00fcr- akl\u0131ma 150 y\u0131l \u00f6ncesinin gezgini geliyor: Prag’da g\u00f6rd\u00fc\u011f\u00fc muhte\u015fem saat kulesini, Eyfel’i, Pisa’y\u0131, \u015funu bunu balland\u0131ra balland\u0131ra anlat\u0131yor, bir \u00f6m\u00fcr boyu o anlar\u0131 saklayacak, o kuleler daha da muhte\u015femle\u015fecek. Ge\u00e7en g\u00fcn bir barok konserine (Accademia Bizantina<\/a>) gittik, iyi ki de gitmi\u015ftik, g\u00fczeldi (di\u011fer 10 ki\u015finin esas kemanc\u0131 amcan\u0131n arka harmonikleri g\u00f6revini \u00fcstleniyor olmalar\u0131 d\u0131\u015f\u0131nda), dinlerken dedim ki, kendi kendime, o zamanlar bir insan hayat\u0131nda ka\u00e7 kere bu t\u00fcr bir m\u00fczi\u011fi duyabiliyordu, ka\u00e7 kere tiyatro kumpanyas\u0131 geliyordu da izliyordu. D\u00fc\u015f\u00fcnsenize, hasbelkader u\u011fra\u015fm\u0131\u015fs\u0131n\u0131z (az\u0131c\u0131k da soylusunuz, yani imkan\u0131n\u0131z da olsun), Beethoven geliyor tan\u0131d\u0131\u011f\u0131n\u0131z\u0131n tan\u0131d\u0131\u011f\u0131n\u0131n saray\u0131na, siz de ucundan, perdenin oradan bir yerden dinliyorsunuz, sonra u\u00e7up gidiyor! D\u00fc\u015f\u00fcn d\u00fc\u015f\u00fcn hat\u0131rlayam\u0131yorsunuz o vurucu melodiyi (Da-da-da-daaaaa!).<\/p>\n\n\n\n Bir de Postman’in (Neil, Amusing ourselves to death) \u015fu kendi mezheplerinin kurallar\u0131n\u0131 esnek olabilsin, \u00e7a\u011fa ayak uydurabilsin diye yaz\u0131l\u0131 olarak tutmayan grubun anekdotunu yazay\u0131m dedim, biraz arad\u0131m blog giri\u015flerinde, bulamad\u0131m, \u00e7ok da \u00f6nemli de\u011fil, vazge\u00e7tim.<\/p>\n\n\n\n Life is what you make of it — Talk Talk’dan gelsin<\/p>\n\n\n\n