{"id":8406,"date":"2026-03-08T11:47:25","date_gmt":"2026-03-08T08:47:25","guid":{"rendered":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/?p=8406"},"modified":"2026-03-15T04:10:30","modified_gmt":"2026-03-15T01:10:30","slug":"yilin-listesi-2025-filmler-3-kisim-christian-petzold","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/2026\/03\/08\/yilin-listesi-2025-filmler-3-kisim-christian-petzold\/","title":{"rendered":"Y\u0131l\u0131n Listesi (2025) \u2014 Filmler (3. K\u0131s\u0131m) \/ Christian Petzold"},"content":{"rendered":"\n

30 Rock’\u0131n bir b\u00f6l\u00fcm\u00fcnde (Episode 210<\/a>) Almanca bir \u015fey izlemektedirler. Siyah-beyaz bir ekranda, a\u011f\u0131r sanayi makinelerini \u00e7al\u0131\u015f\u0131rken g\u00f6r\u00fcr\u00fcz. (Tabii ki) Werner Herzog’un sesini and\u0131ran bir anlat\u0131c\u0131 \u015funlar\u0131 s\u00f6ylemektedir:<\/p>\n\n\n\n

– The machine is mankind’s madness and disfigurement. Industry castrates art. The only honesty is in suicide.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Sonra bir koltukta yatmakta olan Alec Baldwin daha fazla dayanamay\u0131p aya\u011fa kalkar: “I can’t watch any more of these German sitcoms!” (videosu burada<\/a>)<\/p>\n\n\n\n

Bu minvalde, D\u00fc\u015fes’le favori karikat\u00fcristlerimizden Tom Gauld’un Herzog’lu muhte\u015fem bir strip’i vard\u0131r, o da gelsin:<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Tom Gauld – “Revenge of the Librarians” se\u00e7kisinden.<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n\n\n\n\n

Art\u0131k as\u0131l konuya ge\u00e7mem laz\u0131m ama son bir al\u0131nt\u0131\/ref daha yapmadan duramayaca\u011f\u0131m. Bu seferki benim favorilerimden: vaktiyle sevgili ne\u015fe p\u0131nar\u0131 \u015eopi ile \u00e7\u00f6mezi Mann \u00fczerinden Steinbeck’e ge\u00e7ip, Weltschmerz ve genelinde Almanlar’a yine benzer minvalde giydirmi\u015ftim (Almanca \u00f6\u011freniyoruz ile the winter of our discontent\u2026<\/a> Kas\u0131m 2011 imi\u015f<\/em>) (daha do\u011frusu ben birazdan a\u015fa\u011f\u0131da al\u0131nt\u0131layaca\u011f\u0131m Enrique Simonet’nin resmini vaktiyle blogda kulland\u0131\u011f\u0131m\u0131 hat\u0131rlay\u0131p, onu ararken giydirmi\u015f oldu\u011fumu ke\u015ffettim). O yaz\u0131y\u0131 yazd\u0131ktan 14 y\u0131l sonra, 2025’te de durumu muhte\u015fem \u00f6zetleyen resmi bulup yorum olarak dibine eklemi\u015fim:<\/p>\n\n\n\n

\"Enrique
Enrique Simonet – Autopsy \/ And she had a heart! (1890)<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

\u0130\u015fte genel olarak son derece mant\u0131kl\u0131, sa\u011fl\u0131kl\u0131 “Alman romantizmi”nin kli\u015fe yans\u0131mas\u0131 bende bu \u015fekilde. Zaten edebiyatta olsun, filmlerde olsun, Almanlar iki sterotipten birinde oluyorlar genelde: ya bu yukar\u0131daki, ya da “idealist” (diyeyim ben, siz anlad\u0131n\u0131z tabii, Caspar David Friedrich – “Wanderer above the Sea of Fog” k\u0131ps, k\u0131ps, Ja, nat\u00fcrlich mein Herr…<\/em>)<\/p>\n\n\n\n

Gelelim g\u00fcn\u00fcn anlam ve \u00f6nemine: <\/p>\n\n\n\n

Christian Petzold<\/a><\/p>\n\n\n\n

\"\"
1960 – <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Petzold 90lardan beri film yap\u0131yormu\u015f, as\u0131l varl\u0131\u011f\u0131n\u0131 da -san\u0131r\u0131m- 2008 y\u0131l\u0131nda \u00e7ekti\u011fi Jerichow<\/a> ile g\u00f6stermi\u015f (has oyuncusu Nina Hoss ile de ilk filmi bence — de\u011filmi\u015f. Birlikte ilk filmleri televizyon i\u00e7in \u00e7ektikleri 2001 tarihli “Something to Remind Me<\/a>” imi\u015f (bu giri\u015fte film isimleri i\u00e7in \u0130ngilizcelerini kullanaca\u011f\u0131m), Nina Hoss orada Leyla isimli bir kad\u0131n\u0131 canland\u0131rm\u0131\u015f (“Minno\u015f isimli bir kediyi canland\u0131rm\u0131\u015f” da diyebilirdim, \u00f6yle fena bir tan\u0131mlamada bulunmu\u015fum) — Jerichow’da T\u00fcrk de varm\u0131\u015f bu arada (Hilmi S\u00f6zer’in canland\u0131rd\u0131\u011f\u0131 Ali \u00d6zkan karakteri)). <\/p>\n\n\n\n

Benim kendisi ile tan\u0131\u015fmam tabii ki Lale sayesinde oldu. \u0130lkin derin derin i\u00e7 \u00e7ekilen bir bak\u0131\u015f\u0131n u\u011fruna (filmin afi\u015finde de yer al\u0131yor bu bak\u0131\u015f) Undine’yi (2020), ard\u0131ndan Afire’\u0131 (2023), Barbara’y\u0131 (2012) ve Phoenix’i (2014) seyretmi\u015f idik bu listelere ba\u015flarken; ge\u00e7en g\u00fcn de Transit’ini (2018) izledik. Daha da izleyece\u011fiz kalan ne varsa, o derece damgas\u0131n\u0131 vurdu Petzold Efendi hayat\u0131m\u0131za.<\/p>\n\n\n\n

Undine<\/a> [2020]<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Undine “b\u00fct\u00fcn m\u00fcmk\u00fcnlerin k\u0131y\u0131s\u0131nda” bir film. \u00c7ok g\u00fc\u00e7l\u00fc ve tavizsiz. Filme ad\u0131n\u0131 veren Undine karakteri, ad\u0131n\u0131n da \u00e7a\u011fr\u0131\u015ft\u0131rd\u0131\u011f\u0131 \u00fczere, bir insandan \u00e7ok, bend vurulmaz, ak\u0131c\u0131 bir g\u00fcc\u00fc v\u00fccuda getiriyor. Filmin ba\u015f\u0131nda aptal o\u011flana -epey d\u00fc\u015f\u00fcn\u00fcp ta\u015f\u0131nd\u0131ktan sonra- gayet ciddi bir \u015fekilde ciddiye al\u0131nmayan bir \u015fey s\u00f6yl\u00fcyor (ve spoiler olmas\u0131n diye devam\u0131n\u0131 getirmiyorum). Hi\u00e7bir \u015feyin kesin olmad\u0131\u011f\u0131 ama buna ra\u011fmen Almanya’da ve Almanlar aras\u0131nda ge\u00e7en bir film. Oyunculuklar 10 numara 5 y\u0131ld\u0131z – b\u00fct\u00fcn ciddiyetleri ile f\u0131rt\u0131nalar estirebiliyor karakterler. Bir daha deneyece\u011fim: Hi\u00e7bir \u015feyin kesin olmad\u0131\u011f\u0131 ama buna ra\u011fmen her \u015feyin \u00e7ok net oldu\u011fu bir film idi Undine. Semboller ger\u00e7ek hayat\u0131n i\u00e7inde yer buluyor kendine: “\u015feyler” (“kavramlar” demek yetersiz olacakt\u0131) onlar\u0131 temsil eden nesnelerle, o nesnelerle derin \u015fekilde harmanlanm\u0131\u015f \u015fekilde, birlikte zuhur ediyor. Uzun s\u00fcre etkisinden \u00e7\u0131kamad\u0131\u011f\u0131m, \u00e7ok keskin bir giri\u015f filmi oldu benim i\u00e7in Christian Petzold sinemas\u0131na.<\/p>\n\n\n\n

Bu film Petzold’un Nina Hoss’tan sonraki has oyuncusu Paula Beer ile \u00e7ekti\u011fi ikinci film (ilki de, yine Franz Rogowski ile birlikte oynad\u0131klar\u0131 Transit). Paula Beer “a force of nature” denir ya, \u00f6yle bir enerji ta\u015f\u0131yor b\u00fct\u00fcn filmlere. \u00d6rne\u011fin siz ona konu\u015fuyorsunuz, kendinizce \u00fczerinde pek bir d\u00fc\u015f\u00fcn\u00fclm\u00fc\u015f, derin oldu\u011fundan \u015f\u00fcphe etmedi\u011finiz kan\u0131lar\u0131n\u0131z\u0131, \u00e7\u0131kar\u0131mlar\u0131n\u0131z\u0131, a\u00e7\u0131klamalar\u0131n\u0131z\u0131 dile getiriyorsunuz kendisine, o da bunlar\u0131 ba\u015f\u0131 a\u015fa\u011f\u0131 e\u011fik, g\u00f6zleri yere bakar bir \u015fekilde dinliyor (“al\u0131yor”). Siz deyip diyece\u011finizi bitirdikten sonra bir anda ba\u015f\u0131n\u0131 kald\u0131r\u0131yor, o g\u00f6zlerle size bak\u0131yor ve o ana kadar dedi\u011finiz b\u00fct\u00fcn her \u015feyin ne kadar bo\u015f, gereksiz oldu\u011funu size bir anda kavratabilen bir cevap veriyor. Ne oldu, halbuki ne kadar s\u00fcper kendinden emindiniz birka\u00e7 saniye \u00f6ncesine kadar. Affallatan bir g\u00fczelli\u011fi var, g\u00f6zleri ba\u015fka bir d\u00fcnyadan bak\u0131\u015f\u0131 yans\u0131t\u0131yor (“other-worldly”yi anca bu kadar yans\u0131tabildim).<\/p>\n\n\n\n

Afire<\/a> [2023]<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Paula Beer, bu filme dair yap\u0131lm\u0131\u015f r\u00f6portajlardan birinde<\/a> Petzold’un akl\u0131nda asl\u0131nda ilkin bir dram filmi \u00e7ekmek oldu\u011funu ama covid’le birlikte bu fikirden vazge\u00e7ti\u011fini, onun yerine “ya\u015fam ve ne\u015fe dolu bir film” olarak bu filmi yazd\u0131\u011f\u0131n\u0131 s\u00f6yl\u00fcyordu (ama sonras\u0131nda daha ba\u015fka bir \u015feye d\u00f6n\u00fc\u015ft\u00fc\u011f\u00fcn\u00fc de belirtiyordu ard\u0131ndan). “Manic pixie dream girl<\/a>” trup’u (‘troupe’) denilen bir olay var: i\u015fte bunal\u0131mdaki esas o\u011flan\u0131n hayat\u0131na ya\u015fam ve ne\u015fe dolu<\/em> k\u0131z\u0131m\u0131z\u0131n girmesiyle olaylar geli\u015fir — bu film onun anti-‘si. Yani herhangi bir manic-pixie dream girl filmden esas o\u011flan\u0131 al\u0131n, i\u015fte \u00f6zg\u00fcveni y\u0131k\u0131lm\u0131\u015f, gelece\u011fi belirsiz \u015fekilde, yavru k\u00f6pek bak\u0131\u015flar\u0131yla ortama sal\u0131n, sonra d\u00fcnyan\u0131n onun haricinde de var oldu\u011fu, s\u00fcr\u00fcp gitti\u011fi, a\u011flay\u0131p m\u0131z\u0131rdaman\u0131n o ba\u015fta olmak \u00fczere kimseye bir faydas\u0131 olmad\u0131\u011f\u0131 ger\u00e7e\u011fini ona yedirin, bunu da \u00f6yle u\u00e7ar ka\u00e7ar kelebekler \u015feklinde de\u011fil de, gayet mant\u0131kl\u0131, aya\u011f\u0131 yere basar \u015fekilde yap\u0131n. K\u00fcrekler dolusu. Ayr\u0131ca bu aktar\u0131mlar “ya\u015farken \u00f6\u011freten \u00e7\u0131lg\u0131n k\u0131z”la ge\u00e7irilen sekanslar modunda de\u011fil, bizzat a\u011flak o\u011flan\u0131n k\u0131z\u0131n vaktinden \u00e7ald\u0131\u011f\u0131, k\u0131z\u0131n da bundan rahats\u0131zl\u0131\u011f\u0131n\u0131 (yine yukar\u0131da bahsini ge\u00e7irdi\u011fim g\u00f6zistan<\/em> g\u00f6zleri ile) belirtti\u011fi \u015fekilde yap\u0131l\u0131yor olsun. Hayat (aka “d\u0131\u015far\u0131daki d\u00fcnya”) birtak\u0131m emo-beybilerin (misal vaktiyle ben) a\u011flak dertlerinden \u00e7ok daha ciddi bir \u015fey ama \u00f6yle olmas\u0131 da illaki haydi s\u00fcr\u00fcnelim o zaman anlam\u0131na gelmemekte zira hayat sonu\u00e7ta hayat i\u015fte (“life is life, after all” \u015feklinde okunacak, ya da daha do\u011fru<\/em> s\u00f6ylemek gerekirse: ‘Leben ist schlie\u00dflich Leben’ imi\u015f). Filmde ger\u00e7ek insanlar ve bir de a\u011flak o\u011flan var, \u00fcstelik -ve en g\u00fczel taraflar\u0131ndan biri olarak- film a\u011flak o\u011flan\u0131n filmi de\u011fil, ger\u00e7ek insanlar\u0131n filmi.<\/p>\n\n\n\n

Bonus: Bu filmi seyrederken az ilerideki evde de “Little White Lies<\/a>” (“Les Petits Mouchoirs”)’ filminin ge\u00e7ti\u011fini varsay\u0131n.<\/p>\n\n\n\n

Barbara<\/a> [2012]<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Biz -do\u011fal seyrinin aksine- Nina Hoss ile, Paula Beer’den sonra m\u00fc\u015ferref olduk. Farkl\u0131, g\u00fc\u00e7l\u00fc kad\u0131nlar, onlar\u0131n hikayeleri. Christian Petzold ger\u00e7ekten \u00e7ok \u015fansl\u0131 \/ yetenekli. Barbara, b\u00f6l\u00fcnm\u00fc\u015f Almanya’da (kapal\u0131, Do\u011fu, GDR taraf\u0131nda), ta\u015frada ge\u00e7en bir s\u00fcrg\u00fcn ve aslen asl\u0131nda “ba\u015fa \u00e7\u0131kma” (coping<\/em>) hikayesi. Hani b\u00f6yle mesafeli, so\u011fuk nevaleler vard\u0131r ya, i\u015fte onlardan baz\u0131lar\u0131n\u0131n ya\u015fam\u0131na dair bir film idi Barbara (spoiler alert: sizin onlar\u0131n hakk\u0131nda ne d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fc\u011f\u00fcn\u00fcz\u00fcn zerre \u00f6nemi yok onlar i\u00e7in). Net, dan dan dan, rasyonel (ya nas\u0131l olacakt\u0131), yap\u0131lmas\u0131 gerekenin yap\u0131ld\u0131\u011f\u0131, kararlar\u0131n \u00f6yle al\u0131nd\u0131\u011f\u0131 ve ba\u015fa \u00e7\u0131k\u0131ld\u0131\u011f\u0131 bir filmdi. Kaurismaki’nin filmlerinde karakterler ba\u015flar\u0131na geleni a\u011flamadan s\u0131zlamadan kar\u015f\u0131lay\u0131p, o noktadan y\u00fcr\u00fcmeye devam ediyorlar; evvelsi g\u00fcn seyretti\u011fimiz To Live<\/a> filminde de karakterlerin ba\u015f\u0131na on bin dert geliyor, o dertleri do\u011fruca kabullenip, o ger\u00e7ekle ya\u015f\u0131yorlard\u0131 (kitab\u0131n\u0131 Lale okumu\u015ftu, o vesileyle haberimiz oldu, sonra N. Han\u0131m okuyup, filmi izlerken farkl\u0131l\u0131klar\u0131 (“o kad\u0131n (Gong Li) kitapta bir kere yak\u0131nmad\u0131, a\u011flamad\u0131, b\u00f6yle de\u011fildi”) anlatt\u0131, bir\u00e7ok yeri a\u00e7\u0131mlad\u0131 sa\u011folsun. Filme de k\u0131smetse “\u00c7in Filmleri” ba\u015fl\u0131kl\u0131 bir ba\u015fka giri\u015fte de\u011finece\u011fim ger\u00e7i ama sonu da kitaptakinden daha erken, nispeten mutlu bir tabloyla bitiyor(mu\u015f) — King’in Kara Kule’sinde vard\u0131r b\u00f6yle bir an: kahramanlar bir yemek etraf\u0131nda m\u0131 neyse art\u0131k, toplan\u0131r, mutlu mesut konu\u015furlar. O noktada anlat\u0131c\u0131 devreye girip, bu an\u0131n tad\u0131n\u0131 \u00e7\u0131karmam\u0131z\u0131 zira k\u0131sa bir s\u00fcre sonra ayr\u0131l\u0131\u015flar\u0131n, kay\u0131plar\u0131n ba\u015flayaca\u011f\u0131 konusunda uyar\u0131r biz zavall\u0131 okuyucular\u0131. Varolman\u0131n Dayan\u0131lmaz Hafifli\u011fi’nin filmi de benzer \u015fekilde biter. Sonras\u0131nda ne olaca\u011f\u0131n\u0131 bilirsiniz ama i\u015fte film onu g\u00f6stermez, mutlulukta biter). Ne diyordum, sapt\u0131m yine: Finler, \u00c7inliler, Almanlar (Almanlar bu konuda en do\u011frusu. Yine Undine geldi akl\u0131ma ya! Undine!..)<\/p>\n\n\n\n

Bonus: San\u0131r\u0131m Barbara ile Afire’\u0131n \u00e7ekim yeri ayn\u0131. Hatta bisiklet bile ayn\u0131 bisiklet olabilir (ama arada 10 sene var, o tuzlu havada \u00e7\u00fcr\u00fcm\u00fc\u015f, paslanm\u0131\u015ft\u0131r bisiklet, kalmam\u0131\u015ft\u0131r).<\/p>\n\n\n\n

Phoenix<\/a> [2014]<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Ve geldik muhte\u015fem y\u0131k\u0131l\u0131\u015fa ve yeniden do\u011fu\u015fa!.. Phoenix, Petzold’la Nina Hoss’un -\u015fimdilik? zira yine IndieWire’\u0131n, ama bu sefer Hoss ile (T\u00e1r vesilesiyle) yap\u0131lan bir<\/a> (2<\/a>) r\u00f6portajda aralar\u0131ndaki ili\u015fkinin kesinkes bitmedi\u011fini, ama havaland\u0131rmak \u00fczere ara verdiklerinden dem vuruyordu (A\u015fk\u0131m\u0131z\u0131n \u00fcst\u00fc tozlanm\u0131\u015f, \/ \u00d6rtsek bir \u00e7ar\u015fafla<\/em> 8P)- Ge\u00e7en giri\u015fin \u00f6zeti:<\/em> (…) Phoenix, Petzold’la Nina Hoss’un -\u015fimdilik- son filmi. Gerek kronolojik, gerekse bizim listemizdeki bir \u00f6nceki film olan Barbara’da gergin, tedirgin, temkinli bir uyumu sergiledikleri Ronald Zehrfeld’le bu filmde de birlikteler (Phoenix’le beraber kadro de\u011fi\u015fip, Nina Hoss’un yerine Paula Beer ge\u00e7iyor, o da ilk iki filminde ayn\u0131 j\u00f6nle (Franz Rogowski) oynuyor).<\/p>\n\n\n\n

Phoenix beni benden alan film oldu. \u00d6teden beri kimlik nedir, ki\u015filik, \u00f6z nedir, an\u0131lar, yans\u0131malar, izlenimler ger\u00e7ekle ne kadar \u00f6rt\u00fc\u015f\u00fcr, ger\u00e7ek nedir ki zaten, falan filan sorunsallar\u0131na ilgim var. Phoenix bunlar\u0131n hepsini kapsad\u0131. Sadece ba\u015fkalar\u0131 taraf\u0131ndan nas\u0131l alg\u0131land\u0131\u011f\u0131m\u0131zla kalsa yine iyiydi, onu da a\u015f\u0131p, insan\u0131n kendisini nas\u0131l alg\u0131lad\u0131\u011f\u0131na, hat\u0131rlad\u0131\u011f\u0131na, kim oldu\u011funa, yeniden in\u015fas\u0131na uzan\u0131yor. Birisini tan\u0131yorsunuz, bu tan\u0131d\u0131\u011f\u0131n\u0131z\u0131 ba\u015fkalar\u0131 ba\u015fka \u015fekilde tan\u0131yor, sonra siz de ba\u015fka \u015fekilde tan\u0131yorsunuz. Buradaki incelik\/ustal\u0131k\/olay, size ba\u015fka, onlara ba\u015fka davranmas\u0131, kand\u0131rmas\u0131, \u00f6yle olmas\u0131 de\u011fil (zaten hangimiz tek bir ki\u015fiyiz ki? 8P), buradaki durum, olaylar\/\u015fartlar de\u011fi\u015fti\u011finde bizzat sizin bak\u0131\u015f a\u00e7\u0131n\u0131z\u0131n de\u011fi\u015fmesinde. Yani kar\u015f\u0131n\u0131zdaki kimse bir ki\u015fi ne kadar “ayn\u0131 kalabilirse” o kadar ayn\u0131 (ya da \u00f6z\u00fc ayn\u0131 diyelim), ama bamba\u015fka \u015fartlar alt\u0131nda tekrar bakt\u0131\u011f\u0131n\u0131zda\/elmas\u0131 elinizde \u00e7evirdik\u00e7e daha \u00f6nce g\u00f6rmedi\u011finiz yans\u0131malar\u0131 g\u00f6r\u00fcyorsunuz. Bamba\u015fka \u015fekilde faydalan\u0131p, o \u0131\u015f\u0131kta siz de g\u00f6lgede kalan yanlar\u0131n\u0131z\u0131 ke\u015ffediyorsunuz, \u00e7\u00fcnk\u00fc bir yandan da filmde \u00f6yle bir durumdas\u0131n\u0131z ki, buna mecbursunuz ya\u015famaya devam etmek i\u00e7in. Asl\u0131nda yad\u0131rgad\u0131\u011f\u0131n\u0131z durum size hayat veren bir duruma d\u00f6n\u00fc\u015f\u00fcyor (saplant\u0131n\u0131z bu sefer iyi bir \u015feye \u00e7al\u0131\u015f\u0131yor | derman arard\u0131m derdime, \/ derdim bana derman imi\u015f<\/em> (burhan: “kan\u0131t” demek bu arada, siz sormad\u0131n\u0131z ama ben s\u00f6yleyeyim)). Kendi i\u00e7inizden, k\u00fcllerinizden yeniden do\u011fuyorsunuz bir y\u0131k\u0131m\u0131n ortas\u0131nda (Petzold zaman\/mekan olarak \u0130kinci D\u00fcnya Sava\u015f\u0131’n\u0131n ertesinde, y\u0131k\u0131nt\u0131lar aras\u0131ndaki bir Berlin’i se\u00e7mi\u015f; bir sonraki filmi Transit’te daha da ileri gidiyor, yarat\u0131c\u0131l\u0131\u011f\u0131n\u0131 konu\u015fturuyor bu konuda). Filmin finali muhte\u015fem. B\u00f6yle “mic drop”luk bir kapan\u0131\u015f.<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n

“Bonus<\/strong><\/em>“<\/p>\n\n\n\n

Transit<\/a> [2018]<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Transit’i daha yeni seyretti\u011fimden liste giri\u015finde yer alm\u0131yordu ama bonus kapsam\u0131nda ondan da bahsetmek istedim. Phoenix’ten sonra yeni bir oyuncu, yeni bir duygu, yeni bir \u015feyler denemeler. Paula Beer r\u00f6portaj\u0131nda Afire’\u0131n kendisine ilk olarak hikaye \u015feklinde verildi\u011fini belirtiyordu — ben de seyrederken Transit’in bir film de\u011fil de, bir hikaye oldu\u011funu d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fcm (tabii voice-over yapan anlat\u0131c\u0131n\u0131n varl\u0131\u011f\u0131 da bunu destekliyordu). Filmde, filmlerden \u00e7ok hikayelerde rastlanan t\u00fcrden belirsizlikler (Kafka’n\u0131n diyecektim, arad\u0131m bulamad\u0131m, hat\u0131rlayamad\u0131m, Buzatti’nin Tatarlar\u0131 diyeyim \u015fu halde: g\u00f6r\u00fcnmeyen, haklar\u0131nda gelmekte olmalar\u0131ndan ba\u015fka pek de bir \u015fey aktar\u0131lmayan mu\u011flak bir d\u00fc\u015fman gibi. Neyin neden yap\u0131ld\u0131\u011f\u0131n\u0131n, sonu\u00e7lar\u0131ndan daha \u00f6nemsiz oldu\u011fu durumlar), \u00e7ok yo\u011fun tesad\u00fcfler, atlamalar bu kan\u0131y\u0131 g\u00fc\u00e7lendiriyor. Ama sonra \u00f6yle olmad\u0131\u011f\u0131 belli oluyor. Kafas\u0131 kar\u0131\u015f\u0131k bir ge\u00e7i\u015f filmi gibiydi Transit. Bir \u015feyler bir \u015feyler temsil ediyordu ama bu Undine’deki gibi oturmu\u015f de\u011fildi, karars\u0131zl\u0131klarla \u00e7ekilmi\u015fti. Philip K. Dick’in A Scanner Darkly’si gibi (daha da fenas\u0131 Angel Heart gibi belki de), kimlik \u00fczerinden gidip, Sommersby gibi bir ba\u015fka hale b\u00fcr\u00fcn\u00fclebilirdi bu filmde ama Phoenix zaten bu sorular\u0131n cevab\u0131n\u0131 vermi\u015fti asl\u0131nda, d\u00fc\u015f\u00fcn\u00fcnce, zaten burada da yaz\u0131ld\u0131-\u00e7izildi bu konuda birtak\u0131m \u015feyler<\/a>…<\/p>\n\n\n\n

(…)<\/p>\n\n\n\n

Ayr\u0131ca… (detay alal\u0131m bu noktada)<\/em><\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

\u015eanss\u0131z m\u0131yd\u0131k? Haks\u0131zl\u0131k olur \u015fimdi
D\u00fc\u015f\u00fcnsene nas\u0131l ge\u00e7mi\u015ftik h\u0131zla
Birle\u015fen iki g\u00fcvercinin aras\u0131ndan
Hi\u00e7 dokunmaks\u0131z\u0131n onlara<\/em><\/p>\n\n\n\n

Bende tar\u00e7\u0131n sende \u0131hlamur kokusu
Az m\u0131 doland\u0131k Ba\u015fkentin sokaklar\u0131nda
Ama i\u015fte \u015f\u00f6lenin ka\u00e7\u0131n\u0131lmaz ac\u0131s\u0131
Bizim pay\u0131m\u0131za d\u00fc\u015ft\u00fc sonunda<\/em><\/p>\n\n\n\n

sen bu \u00e7ocu\u011fu bir yerden hat\u0131rl\u0131yorsun
ben bu \u00e7ocu\u011fu bir yerden unutmal\u0131y\u0131m<\/em><\/p>\n\n\n\n

Cemal S\u00fcreya + Haydar Erg\u00fclen<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

30 Rock’\u0131n bir b\u00f6l\u00fcm\u00fcnde (Episode 210) Almanca bir \u015fey izlemektedirler. Siyah-beyaz bir ekranda, a\u011f\u0131r sanayi makinelerini \u00e7al\u0131\u015f\u0131rken g\u00f6r\u00fcr\u00fcz. (Tabii ki) Werner Herzog’un sesini and\u0131ran bir anlat\u0131c\u0131 \u015funlar\u0131 s\u00f6ylemektedir: – The machine is mankind’s madness and disfigurement. Industry castrates art. The only honesty is in suicide. Sonra bir koltukta yatmakta olan Alec Baldwin daha fazla dayanamay\u0131p … Okumaya devam et “Y\u0131l\u0131n Listesi (2025) \u2014 Filmler (3. K\u0131s\u0131m) \/ Christian Petzold”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[11],"tags":[188,32,189,190,187],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8406"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8406"}],"version-history":[{"count":13,"href":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8406\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8466,"href":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8406\/revisions\/8466"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8406"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8406"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.emresururi.com\/blogs\/sururi\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8406"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}