iki soru iki cevap

>> Merhaba Emre Bey, öncelikle e-posta yoluyla bu röportajı gerçekleştirmeyi kabul ettiğiniz için çok teşekkür ederim.
Rica ederim.

>> Bugün piyango çıksa ne yaparsınız?
Hemen Neko Case’in evinin (arsasının) yanında bir ev alırım (yoksa da yaptırırım). Ömür boyu komşu edinirim kendisini, yaz akşamlarında da bizim terasta ailecek otururuz, onu dinleriz bir güzel çayımızı yudumlarken, üzerimizde de hırkalarımız olur. Hepi topu rakamla 13 gün evvel keşfettiğim bir insan nasıl böyle kaplayıverdi bir dinleyici olarak katıldığım müzik yaşamımı, hala anlayamıyorum… Garip, çok garip… (Buradan Ekin ve Gürer Beylere de bir kez daha ‘”The Tigers Have Spoken”ı mutlaka bir an evvel dinleyin, hayratımı dikeceksiniz şükranınızdan’ demek istiyorum!)

>> Bugün ilk defa dinlediğiniz “Girl Talk” hakkındaki düşünceleriniz nelerdir?
Yani, başta Feed the Animals albümünden “Play Your Part 1” olmak üzere 3-5 şarkı dinledim, cevabı da yüksek müsaadeleriyle Leonard Cohen’den alıntılamak suretiyle vermek isterim: “I saw the future / Baby it is murder.” (Amanın diyeyim ben).

>> Eğer bu röportajı siz hazırlıyor olsanız, kendinize hangi soruyu sormak isterdiniz?
Görüşmeyelim bir müddet mümkünse.

ormana bakarken ağaçları görememek… (obm beyin dikkatine)

ha ha ha! başlığı okuyunca demişinizdir ki, “ahanda derin psikoanalitik ve dahi katalitik bir enderun giriş böceği daha bizi beklemekte, ne mutlu bize, aydınlanmamıza, çok yaşa sururi!”

Değil iki gözüm anam babam, öyle entel dantel neko case’ler filan yazarken, methiyeler düzer iken neredeyse gözümüzün bebeklerinden birini gözümüzden kaçırıyorduk:

Yeahx3s It's Blitz

Yeah Yeah Yeahs – It’s Blitz!


Çıkış tarihi için 9 Mart diyor, 23 Şubat’ta da internete düşmüş. Yaşlanıyorum yahu. OBM bey, bak hala daha oturuyorsunuz, haydi efendim, haydi, dar gelsin bize şimdi bu alemler, bulana kadar durmayalım, durana kadar bulmayalım!

yorum yorum üstüne…

Belki biliyorsunuzdur, belki bilmiyorsunuzdur, bu aralar sevgili Löker(ler) cümbür cemaat, tam gaz Twitter işine girdiler, iyi de ettiler, hatta ben bile bir ara aşka gelip, “twitter’a ciddi olarak takılsam mı?” demeye bile başladım. Ha, ama twitter bize göre değil, çok emek istiyor, hem benim, işte gördüğünüz üzere misler gibi blogum da var (Löker’in de var ama benimki daha aktif 8), yazacak olursam buraya yazarım, değil mi efendim, evet, haklısınız.

Geçenlerde Löker 30 Rock konusunda yazdığım girişe bir yorumda bulunmuştu:
@Löker: Löker, hakikaten çok haklısın, insan nasıl da soğur öylesi bir durumda, ağzıyla kuş tutsa bile diğeri. Wikipedia’dan okuduğum kadarı ile, senin dizinin rating’i daha yüksekmiş ama maliyeti de daha yüksek olduğu için çekmişler fişini. 30 Rock’ın en sevdiğim özelliklerinden biri de bana hastası olduğum Arrested Development’ı hatırlatması, onun kadar olmasa da, hayli bir enerji pompalı geliyorlar. Özellikle bugün seyrettiğim bölüm (S01E09 – The Baby Show) hayli iyiydi… Yeni Nokia’nı da güle güle kullan, ben bir süredir benimkini (770 nam-ı diğer “Nina”) epey ihmal ettim, kağıttan kipat okur oldum, kulaklıkla ilgili kısmı da göçeli epey olmuştu, neyse, elimdeki kitap bitince (Haruki Murakami – The Elephant Vanishes), başlamayı planladığım kitap (Connie Willis – To Say Nothing of the Dog) neyse ki elektronik formatta (elektronik mekanik gibisi yok) (Bu arada, iki kitabın isimleri arasındaki korrelasyon da gözden kaçmaz sanırım).

Bir diğer “yorumuna yorum” yazmak istediğim zat da sevgili Dee. Onunla da en son şu 80’ler listesi üzerinden haberleşmiştik. Dee, listede niye Michael Jackson yok, olsa hangisini koyardım, onu düşündüm geçen gün. Herhalde Smooth Criminal’ı. Gazebo filan koymazdım, keza Alphaville filan de. Neyi nasıl koyacağımı bilmiyorum ama çok net bir kesinlikle bir şarkının olup olmayacağını söyleyebiliyorum. Mesela Genesis biçilmiş kaftan idi. Metodoloji, otodoloji, ortodonti. Muhabbet şahane, liste hikaye ama after all.. Bir de, Cure ile Depeche Mode’u başlarda hiç sevmedim, sonra ısındım, benzer şekilde Bob Dylan’ı da seveceğime ihtimal bile vermezdim. Ben daha orta 2’ye giderken ki, New Kids on the Block yeni patlamıştı (yok, ben Metallica dinlerdim o zamanlar), Murat diye bir arkadaşım vardı, U2, Police ve bir şey daha dinlerdi, anlayamazdım. U2 yeni albüm çıkarmış ama benden uzak olsunlar lütfen (hayır, Bono, sen “hayır”dan anlamaz mısın, söylesene bana?).

Müzik konusuna gelince, bugün okulda nasıl da bir “Echo & The Bunnyman – Killing Moon” dinleyesim hasıl oldu, anlatamam (ama işte böyle sarı, uzun, derin bir şeydi). Şimdi bana deseniz ki, bize bu güzide gruptan bir şarkının daha adını söyle, söyleyemem ama işte bu Killing Moon’a öyle hasrettim ki, bir çabam bile yoktu. Şarkıyı ancak eve geldikten çok sonra dinledim, değdi mi, değdi tabii, her zaman.. Sonra yine açtım Neko Case teyzeyi, ben bu teyzeyi çok sevdim, özellikle de The Tigers Have Spoken (konser) albümünü. Yani dün bir, bugün iki ama şu alternative country (oxymoron sayılır mı acep bu laf?) her ne menem bir şeyse, hoşuma gitti (peki kızıl saçların hiç mi etkisi yok? E vardır elbet, ama Willie Nelson’da olursa o başka (istemem o zaman anlamında)).

Şu Kuzuların Sessizliği prequel’i vardı ya, Edward Norton, Emily Watson’lı olan, Kızıl Ejder olsa gerek, işte onun başında sevgili Hannibal’ımız, konserde yanlış çaldı diye bir arkadaşı yer (başının etini değil, o filmin sonu). Ya, tabii ki 100% uyumdan bahsedemeyiz ama onu biraz da olsa anlayabiliyorum (yine de yemek kısmını değil). Kaba insanları sevmiyorum, kaba insanları hiç sevmiyorum. Mesela -büyük ölçekte- Can Yücel’i ele alalım; almayalım, sevmedim sevemem Can Yücel’i. Hani Türk filmlerinde vardır, fakir ama dürüstlerdir, candandırlar, birbirlerine söverler ama birbirleri için ölürler de, ben istemem kardeşim. Ben daha çok gene aynı filmlerdeki küstah-zengin-düzenbaz-röpdaşambırlı-ince bıyıklı amcalar takımına dahilim sanırım (asalet bizim kanımızda). Kasıntı mıyım, neyim ama protokolü isterim samimi olmadığım insanlarla münasabetlerde (ha samimi ol canımı ye). Arkadaşlarımın çok büyük bir çoğunluğu küfür etmezler ve dahi anlamında -de’leri ayrı, ismin -de hali olan ekleri de bitişik yazarlar, böyle de bir şey. Bunu şimdi niye dedim ki ben? Ya, ne zamandır yazasım vardı, böyle buna adanmış bir giriş yapmayayım, çok nefret dolu olacak dedim, araya sıkıştırdım, fena mı ettim?..

Geçen gün -sonunda- Punch Drunk Love’ı seyrettik, bir süredir merak ediyordum, beğenmedim ben pek. Ama geçen hafta 1940 yapımı The Shop Around The Corner çok lezizdi, tadı damağımda kaldı.

Bir buçuk aydan fazla bir zamandır, termodinamik ve istatistikten zevk alıyorum, bir yaşıma daha girdim.

Saat 12 olmuş (10 dakikası var ama olsun), uykum var (çok), sabah 7.30’da Ece gelip uyandırır, o yüzden artık yatayım yavaştan (hızlıdan).

Haydi iyi geceler (niye yazdım ki ben şu son şeyleri şimdi yok Kızıl Ejder, Yeşil Elma, ne gerek vardı?)

J.D., Turk’ü seviyor.

Ne dinliyorsun? (ya da the return of the listelerin adamı)

Cumartesi-Pazar sabahları, 80lere ışınlanma zamanı. Aşağıdaki şarkıları edinin, çalışı “rasgele”ye ayarlayın (normalde hiç öyle bir şey yapmasanız bile), ne demek istediğimi anlayacaksınız… Listenin “resmi” adı “8090birkiüç” olsa bile, 80 ağırlıklı olup, 90’lara ve dahi 70’lere de pekala uzanıyor, biliyorum (ama herhalde 2000 yoktur, yok canım, daha neler). Neyse.

  • 4 Non Blondes – What’s Up?
  • A-Ha – Take On Me
  • Bay City Rollers – Bye Bye Baby
  • Billy Joel – The River Of Dreams
  • Boston – More Than A Feeling
  • Carl Carlton – Everlasting Love
  • The Cars – Drive
  • Cher – The Shoop Shoop Song (It’s in His Kiss)
  • The Clash – Should I Stay or Should I Go
  • Cyndi Lauper – Girls Just Want to Have Fun
  • Daniella’s Daze – 100%Jesus
  • Depeche Mode – Personal Jesus
  • Duran Duran – Notorius
  • Echobelly – Cold Feet Warm Heart
  • Elastica – Annie
  • Erasure – Always
  • Fine Young Cannibals – She Drives Me Crazy
  • Fleetwood Mac – Dreams
  • Frankie Vallie & The Four Seasons – Can’t Take My Eyes Off You
  • Genesis – Jesus He knows me
  • Genesis – Invisible touch
  • Genesis – Land of Confusion
  • Green Day – When I Come Around
  • Heart – Barracuda
  • The Heights – How Do You Talk To An Angel?
  • Journey – Don’t Stop Believin’
  • Kansas – Dust In The Wind
  • The Knack – My Sharona
  • Laura Branigan – Self Control
  • Madonna – Open Your Heart
  • MC Hammer – U Can’t Touch This
  • Nena – 99 Luftballons
  • No Doubt – In My Head
  • Olivia Newton – Hopelessly Devoted to You
  • Pat Benatar – Hit Me with Your Best Shot
  • Paula Abdul – Straight Up
  • Paul Simon – You Can Call Me Al
  • Paul Young – Don’t Dream It’s Over
  • Pet Shop Boys – Always On My Mind
  • The Police – Every Breath You Take
  • Pulp – Common People
  • Queen – Sheer Heart Attack
  • The Rolling Stones – Start Me Up
  • Shania Twain – You’re Still The One
  • Simple Minds – Don’t You (Forget About Me)
  • Sinéad O’Connor & The Pogues – Haunted
  • Sixpence None The Richer – There She Goes
  • Skunk Anansie – Twisted (Everyday Hurts)
  • The Smiths – Girlfriend in a Coma
  • The Smiths – There Is A Light That Never Goes Out
  • Soft Cell – Tainted Love
  • Space – Me & You Vs The World
  • Spin Doctors – Two princess
  • Styx – Mr. Roboto
  • Supertramp – Give A Little Bit
  • Tammy Wynette – Stand By Your Man
  • Tears For Fears – Shout
  • Tina Turner – What’s Love Got To Do With It
  • Tina Turner – Proud Mary
  • Toto – Africa
  • Tracy Chapman – Crossroads
  • Värttinä – Tuulilta tuleva
  • Vonda Shepard – Searchin’ My Soul
  • Wet Wet Wet – Love Is All Around
  • Whitney Houston – I Wanna Dance With Somebody
  • Yazoo – Only You
  • Yazoo – Nobody’s Diary
  • Dirty Dancing Soundtrack – I’ve Had The Time Of My Life

Çok dilerseniz şu girişin son paragrafına ve oradaki yorumların bir kısmına bir göz atabilirsiniz. Daha da dilerseniz, listeye Ray Parker Jr.’dan Ghostbusters’ı, Kim Wilde’den “Keep Me Hangin’ On” coverını ve dahi Bobby McFerrin’den “Don’t Worry Be Happy”yi ekleyebilirsiniz. Başka da varsa aklınızda, tavsiye edebilirsiniz. “I’m Kilroy!” diye biten bir şarkı dinledim az evvel, bunları yazarken, yani sırf utandığımdan hangi şarkı olduğunu söyleyemiyorum bile (ama listede var: Styx – Mr. Roboto – oy, oy, oy).

Who’s gonna drive you home, tonight? Bye baby… (The Cars – Drive)

Hamiş: Çok uzunca bir süredir U2 sevmiyorum ve bonus olarak da gıcık oluyorum adamlara ama niyeyse bugün Staring at the Sun’larını çekti canım (dinledim ben de). Şimdi Cars’ın Drive’ını alıntıladım ya, aklıma direkt Who’s gonna ride your wild horses geldi, oradan şey ettim (ney?).

Hamiş 2: Bu giriş çok büyük oranda (%99.3) Dee için yazılmıştır, sevgilerimi een saygılarımı sunuyorum ey kraliçem!