Yılın Listesi! Ta-ta-ta-ta! Müzikler

(Diziler, Filmler ve Kitaplar listelerini yazarken öyle tın tın tın “şuraya link vereyim, bunu bold yapayım yok italik” modundaydım ve bu da yazmayı epey güçleştirdi. Bu nedenden ötürü, bu ve bundan sonraki listelerde aynı Ramones’un Do You Remember Rock’n Roll Radio? şarkısının başlangıcındaki gitar (riffi?) benzeri takada tukada yazacağım, bear with me please..)

…Müzikler
Bu yıl bir sürü yeni grup öğrendim, birkaç tane de eski grubuma ağırlık verdim. Bir de taka taka taka müzikler ağırlıktaydı..

Kitap, film ve dizi listelerindeki açık ara birinci çıkma geleneği, müziklerde de (“Müzikler” deyince garip olduğunun ben de farkındayım ama “Şarkılar” desem, “Gruplar” alınacak, “Gruplar” desem “Şarkıcılar” alınacak, “Şarkıcılar” desem de şantöz dansöz gibi bir şey olacak) süregeldi. Daha fazla bekletmeden yazalım buraya:

Le Tigre

Hip hip hurraaaa! ya da diğer bir deyişle hutukibomb!

Le Tigre’la Reprise filmi sayesinde tanıştım. Yani, New Dawn Fades ile açılan bir filmden herhalde en son beklenecek şeydi böylesi ama şikayetçi değilim! 8) Filmde karakterler sıkıcı havada geçen bir partiye giderler, içlerindeki fırlama anton amca da çalmakta olan müziği Le Tigre’ın Deceptacon’ına çevirir, sonra coşulur coşulur. Şarkıyı o kadar beğendim ki, öylesi güzel bir filmin bile bitmesini dört gözle bekledim, “credits” ekranından musiki bilgilerini almak için. (Şimdi Le Tigre’ı buraya yazdım deyu, hakkında bilgi vermem de gerekir mi, bilemedim, neyse vereyim bari). Le Tigre üç bayandan kurulu, hayli de feminist bir grup (gerçi elemanların bir kısmının bir önceki projesi olan Bikini Kill ile Julie Ruin’i dinledim, onlar paso radikal yahu). Onlar sayesinde benzer pek çok riot grrrl şahsiyeti ve grubundan da haberim oldu : Chicks on Speed, Lesbians on Ecstasy, Peaches, Robots in Disguise. Peaches Türkiye’ye geldiğinde bilmiyordum ne olduğunu, bu Le Tigre aydınlanmasından ayrı olarak bulup dinlediğim “25 Years of Rough Trade Shops” toplamasında harika bir şarkısı vardı, onunla ilgimi çekmişti. Robots in Disguise da “Turn It Up” başta olmak üzere, Reprise’dakinin benzeri bir partinin akışını değiştirmede kullanabileceğiniz etkin silahlara sahip. Bir de “Mirror” tam bir 2000 ABBA şarkısı kıvamında afiyetle dinleniyor. Biz Bora’yla 1994’lerde Shampoo dinlerdik, severdik, onu hatırlattı bu sene dinlediğim bu hanım kişi grupları. Shampoo’nun daha bilinçlisi ama Shampoo da iyiydi, dediğim yanlış anlaşılmasın.

Hazır cıstak kanalından ilerliyorken, artık bu yılın listelerine damgalarını vurmuş muhteşem duo kız kardeş ile kayınçonun kazandırdığı bir başka değere geçelim: Mark Foggo. Ska ska ska ska! ya bu kadar mı insana enerji yükleyebilir şarkılar! Neslihan’dan öğrendiğime göre 15 senedir mi ne Hollanda’da yaşayan bir İngiliz imiş kendisi, yani bizim buraların çocuğu, lokal kahraman.

Bu noktada yenilere ara verip, eskiden dinleyip de, bu sene aşırıya kaçtığım iki gruba gelelim: Ramones ve Pogues. Yani meşhur şarkılarını bilirliğim, şöyle uzaktan dinlerliğim vardı öteden beri (keza mesela The Clash hala bu mertebededir) ama bu sene bende patlama yaptılar ikisi de (ama hele de Ramones). Bir de yine bu sene Sinead O’Connor’lı bir Haunted dinledim ki, günde en az bir kere dinlemezsem o günü yaşanmış saymıyorum (abart abart). Ramones hakkında zaten bir şey yazmasam da olur, amcalar tarihi yazmışlar zati. Elimde “End of the Century” isimli belgeselleri var, arada da ondan tırtıklıyorum. O kadar heyecanlı değil (mesela Punk Attitude’da onlar için bir amcanın söylediği “çaldıkları bara gittim, o kadar kötü bir müzikti ki, paramı onları dinlemek için verdiğime inanamadım, sinir oldum… ertesi gün ve daha sonrası yine onları dinlemek için gittim.” (haydi bulun bakalım kim demişti bunu diye, ben bulmayacağım, aklımda kalmamış).

Bu sene keşfettiğim eskiler klasmanı var bir de: The Chameleons, Joy Division sever beni benden aldı. Mission of Burma da daha evvelden duymadığım bir gruptu, yazık olmuş onlarsız geçen yıllarıma (belki de öyle olduğu iyi olmuş sağlığım açısından – That’s when I reach for my revolver mesela, Academy Fight Song mesela…).

Şimdi bir yandan ağustosta tutmaya başladığım last.fm hesabımdan kopya çekiyorum da, orada görünce aaa, unutmuşum dedim, My Ruin var, bir “Tainted Love” (Soft Cell) cover’ı var ki, gene çok sevdiğim, canım ciğerim, uygun zamanda dinlendi mi coşturan koşturan tekme tokat daldıran Disturbed’ün Shout (Tears for Fears) cover’ıyla yarışır (Disturbed’ün Land of Confusion (Genesis) cover’ı da beklenmedik bir açılımdır bir de bir de).. Editors / Spoon / Woven Hand şöyle bir “hımmm” dediğim ammavelakin devamını getir/e/mediğim grupları oldu bu senenin.

The Chameleons’dan cesaret alıp, Interplay’e bakayım dedim, bakmaz olaydım, özenti şoşiler, sopayla dövesim geldi, tuttum kendimi sevdiceklerim (ben tuttum siz tutmayın karşılaşırsanız bu arkadaşlarla).

Son dakikada keşfettiğim (bir başka) iki (eski) grup da The Discount ile Rye Coalition oldu. Rye Coalition, saygı duyduğum, sevgimi de arttırmaya çabaladığım Karp’la vakti zamanında split albüm çıkarmış. The Discount da gerçekten vaktiyle kaçırdığıma yandığım (ne yapacaktın Sururi Efendi, konserlerine mi gidecektin? Yok da daha bir dol dol yaşayabilirmişim öyle olsaymış) bir grup oldu.

80lerin musikisi bu sene de guilty pleasure’ım olmaya devam etti. Buraya kadar okuduysanız bonusu açayım artık : Parliament Pazar Gecesi Sineması deyince kendinize sorduğunuz sorunun cevabı: Aaron Neville & Linda Ronstadt – All My Life.

Ah ah ah! Bir başımı duvarlara vurduran, “bu saate kadar aklım neredeydi be adam?” dedirten bir başka “keşif from the grave” Blondie oldu. E tamam, bizim de haberimiz vardı işte Deborah Harry, eski grup, takım elbiseli (ince kravatlı) güneş gözlüklü cool gang amcalar filan ama o müziği nasıl nasıl nasıl kaçırmışım! Al bana al bana! Off ya! Süper ötesi. Çoktandır dinlememişseniz, haydi pamuk eller arşive. Hiç bildiğiniz şarkıları yoksa (aslında Heart of Glass’ı bilmeyen insan yoktur bu blogu bir şekilde okuyor olan sevgili karilerimiz arasında, ama o şarkının bu Heart of Glass olduğunu bilmeyen olabilir bir ihtimal) youtube muetube, hanging on the telephone, one way or another, picture this, sunday girl, heart of glass deyiverin gari. Off off ki ne of! (one way or another I’m gonna find you I’m gonna get you get you get you!..)

Yılın grubu Le Tigre oldu açık ara ama yılın şarkısı herhalde yıllar sonra aklıma getirip de, internetin nimetlerinden de faydalanarak kavuştuğum Space – Me & You vs. The World olur.

Yılın güzel müzisyen kızı da, last.fm’in her iki sayfada bir yüzümüze çarptığı Eats Tapes – What is music muhabbetinde görüp de oyoyoyoy! dediğim, adını bilmediğim, müziğini bilmediğim, özetle hiçbir şeyini bilmediğim abla olsun (evet). (–sonradan edit: böyle yazdıktan sonra ayıp olmasın diye gittim bir şarkılarını dinledim/dinlemekteyim – supreme master diye, evet, umut var– yalnız synth’in üzerine bir abanmaları var videoda, komikler o açıdan, kendileri farkında değil, alemde kafa zaten 2500 bir ben farkındayım, aferin. aaa, The Discount’u keşfettiğim yerde bu arada, bir de Casiotone for the Painfully Alone, “Toby Take A Bow”dan haberim olmuştu, öyle, iyi yani.)

Bu sene bir de eski amcalar dönüş yapageldi. Misal Metallica – Death Magnet ve dahi Axl Amca – (nihayet) Chinese Democracy. Metallica hakikaten eski sesi yakalamış sanırım ama bir 2008 – 1996 (Load 1996 mıydı?) = 12 sene gecikmişler. Albüm iyi ama 4. mü, 5. mi şarkıda kapattım. Garip bir duygu, tasvir edemem herhalde, ama üzünç sevgilim, ve muz kabuğu. Beğendiğiniz halde olamayan bir şey gibi (mavi kuş! mavi kuş!). Chinese Democracy’yi ise hakikaten tavsiye ederim, yani öyle dönüp dönüp dinliyor değilim ama işte o iyi olmuş, dinlenebilir iyilikte (bilmiyorum aslında, bendeki metallica / g’n’r durumu, g’n’r / metallica şeklinde olsaydı belki de bu paragraf da tam tersi şekilde yazılacaktı…).

Bu kadar herhalde… aklıma gelirse yazarım yine. Bir de Dolores O’Riordan kapınıza gelip de yemek filan isterse, vermeyin, aç bırakın terbiyesizi. Grup yıkanın grubu olmaz, hala affetmiş değilim kendisini, onu da söyleyin kapıyı yüzüne kapatırken (pls).

“Yılın Listesi! Ta-ta-ta-ta! Müzikler” için 19 yorum

  1. pilav & zeytinyağlı dolma — görünen odur ki, bu seneki “25. geleneksel feminist pilav & zeytinyağlı dolma günü”müzde sizi aramızda göremeyeceğiz… Yazık, çok yazık. (Nanny nanny, nanny nanny boo boo!)

  2. Gün — Beni de euro günü listenizden siliniz Emre bey,

    bunlar ne yahu?

    “Leisure Suit”‘ler (en azından buralara) geri dönmeyecek, hiç umutlanma!

    (dedim ama emin olamadım şimdi, buraların hayrına bile olabilir aslında)

  3. Oy Oy Oy!.. — “Leisure Suit” neydi yaw öyle, kör oldum… Direkt Finli kardeşlerin (Mervi Vesala – “Ohjaaja”) amcası (pardon babası). oy oy oy…

    Le Tigre mevzuu da gösteriyor ki, sizinle ortak zevklerimiz bundan böyle yalnızca hocaların bilgisayarında virüsler olmasından şüphelenmemize sebep olan güzel birtakım şeylerle sınırlı kalacak (ki onlardan da burada gani gani var, bekleriz efem).

  4. Roarr, — Nostalji diyip geçmeyelim artık, Emre bey bu “nether-lands” sizi “roarr” modundan alıp düpedüz “dum cıs dum dum cıs cıs” insanı haline getirdi yahu!

    Ece hanımın ninnileri nerdeee!?????

  5. Bide, — Bende “Ladytron ” falan dinlemeye başlayıp, ucundan döndüm itiraf ediyorum . Nasıl dinlemişim bunları yahu? Yüz kere duyunca etrafta, geçici hipnoz gibi birşeye kapıldım herhalde.

    Birde bünyeden MGMT‘yi attım mı tamamdır.

  6. Le Tigre 2 — İtiraf 1: 3 Numaralı yorum Le Tigre dinlenmeden ve önceki mesajlar okunmadan yazılmıştır. Kısacası kastedilen 80 ler ve tayfasıdır.
    İtiraf 2: Le Tigre şu koşu bantlı klibi çeken gruptu değil mi? Bir ara özenip spor salonunda en az üç koşu bandının canına okumuştum.
    İtiraf 3: Le Tigre. Fena değilmiş yav. Ama nerde Yeah yeah yeahs nerde bunlar. Haftada bir iki belki.

  7. Le Tigre or..? — “Le Tigre şu koşu bantlı klibi çeken gruptu değil mi?” Le Tigre’yi bilmiyorum ama benim bildiğim koşu bandından dans etme klipli “OK go” diye bi grup var.

  8. Hutukibom? — Le Tigre süper süper yahu ya… Yeahx3s ayrı bir dünyanın (Mars?) elemanları ama ben bu hanımları çok seviyorum, enerjik lalala… Ve evek, Dee Hanım’ın da belirttiği üzere, İtiraf 2’nize cevabımız nein davut olacaktır fekat correction ve more information için bkz: Van Fideos başlıklı yapıtımıza…

  9. the corrs — corrs var bi de ki kız grubu olarak hani ezer geçer demek istedim, ama geyik olsun diye sırf, yoksa ben beğendim efendim le tigre’yi.

  10. the ting tings — “the ting things” dinlesene bi ara Emre dinlemediysen, barışın arabasında çaldığın şarkılara dayanarak sanki beğenirmişsin gibi geldi bana…

  11. Arkayı beşleyelim.. — Aaa, bizim damat! Ya Lökerim, yazacağım yazmasına ama bu aralar enerjilerim, ailemizin enerji vimpiri Ece Böcee tarafından fena halde emilmekte (hanımefendi 23.00’ı kendine yatma saati belirledi). İşte de pek uygunsuz oluyor, işte iki arada bir derede. Hem bak fena mı, bu vesileyle senden de ses aldık! 8) (hutukibom!)

  12. The Ting Tings… — Selma, bu nasıl bir şeymiş böyle! Az evvel We Started Nothing‘i dinlemeye başladım, şimdi 2. şarkıdayım, ve bu senenin “yılın müzik olayı” kategorisinde baş aday durumunda (bkz. “Sene taze, meyve ham, kar yağmıyor burada” haikusu). Süpermiş, dank u wel! (They call me hell / They call me Stacey / They call me her / They call me Jane / That’s not my name / That’s not my name!). Belki bu kadar beğenmemin bir nedeni güne Stereolab – Switched On’la başlayıp, Belle & Sebastian’la devam etmemdi, bilmem, bilemem.. (“Stereolab – The light that will cease to fail” bu arada, dünün ve dahi günün şarkısı idi)..

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir