Günlerin köpüğü

Bir ay geçmiş son girişin üzerinden — o süre zarfında orada keşfettiğimizi belirttiğim “Nobody Wants This.”in 3 sezonunu bitirdik bile, tadı damakta kalan bir diziydi. Dizilerde bir kadın, bir de erkek karakter varsa ve bunlar arkadaşlarsa illaki sevgiliye dönüyorlar, böyle bir kural var. Düşünüp düşünüp duruyorum, bir tane -adı üzerinde- Platonic var, bir de High Potential‘ın Morgan’ı ile Adam’ı – nokta. O kadar. Dizilerde/filmlerde karşı cinsten iki arkadaşın öyle kalabilmesi için birinin ya eşcinsel (ki o durumda bile epey zorlayıp, film çıkarabiliyorlar), ya şişman veya birinin eşcinsel, birinin şişman olması gerekiyor anladığım kadarıyla, ancak o zaman. (“Nobody wants this.”de de benzer bir hezimet yaşadım, ama gayet ustaca yönlendirdiler, o yüzden kızamadım).

Sonra bu arkadaşları -tekrardan- ziyaret ettim:

Somebody Somewhere (2022 – 2024)

Arkadaşlık gibi arkadaşlık. Daha n’ossun…

Somebody Somewhere birkaç (2) sene evvel radarıma girmişti de, o zamanlar ihtiyacım olduğunu bilmiyordum, anlamamıştım, yoktu zaten Eda da yeni gitmişti. İşte geçen gün artık başlama zamanımın geldiğini fark edip başladık, çok da iyi ettik. Joel’in Sam’e her daim öyle bir bakışı var ki, işte zaten her şey orada.

Şişman leydi: Bridget Everett, Eşcinsel beybi: Jeff Hiller. Tanıdık geliyorsa Bridget Everett Wake Up Dead Man‘deki vinç firması yetkilisiydi; Jeff Hiller da Widow’s Peak‘teki suratsız takoz… Bu minvalde bir de Andrew Rannells var — kendisi ile ilkin Miss You, Love You‘da tanıştık (ki o da fena bir film değildi), sonra Nobody Wants This.’de 3. sezonda karşımıza çıktı.

Nobody Wants This. (2024 – )

Somebody Somewhere’e dönelim biz yine. Arkadaşların birbirlerine baktıkları gibi bakıyorlar — hem literal, hem de metaforik/mecaz anlamıyla. Bridget Everett Alison Moyet’yi hem tip olarak, hem de ses olarak andırıyor, öyle güzel bir şey ki insanın arkadaşlarıyla şarkı söylemesi. Dizide bir dolu güzel şey var, arkadaşlık var, güzel insanlar var. Bana çok iyi geldi, geliyor.

Berberde (bugün) sıramı beklerken…

Ben? (“Moi?”..) Ben bildiğiniz gibi işte. Size söylemedim üzülmeyin diye (dermişim) ama şu son iki aydır içtiğim puronun haddi hesabı yoktu (var ama utandığımdan söyleyemiyorum). En son geçtiğimiz çarşamba “tamam ya artık!..” dedim, bir görkemli kapanışla haftaiçi tüketimine son verdim (özel günler ve haftalar müstesna). Bu cuma bir başımayım misal, bir şişe açıp, yanında tüttürebilirim / o kadarcık da olsun artık (hem cuma akşamı, “cumartesi yarısı” sayılır) — inanır mısınız sinemaya bile gitmeyi düşündüm, ne de olsa Wild Horse Nine vizyona girmiş, bekliyordum onu, Banshees of Inisherin’i yapan Martin McDonagh’ın; Atakule’deki sinemada da gösteriyorlar, iki adım yol, gitsem mi, gitmesem mi arasındayım (gitmem ama herhalde, o gelsin derim, iki gün daha beklerim).

Sonra bir de yazıyorum. Hikâye. Eylülden bu yana 2 tane yeni hikâye yazdım:

  • Küçük Kibritçi Kız 3000 : Uzayın dibinde sürüklenen bir simulacra/drone (“Dünyanın en güzel Şems’i” ile dirsek temasında).
  • “Happiness is a warm gun…” : (Zaman yolculuğumsu) Paralel evrenler üzerinden bir ayrılık hikayesi. (İsmini Beatles’tan aldığımdan adı İngilizce ama kendisi Türkçe)

İngilizce demişken — vaktiyle üç hikayemi (“Jack and the Bean Stalk 3000”, “Stargazing all alone by myself” & “The day the aliens took over the World”) doğrudan İngilizce yazmıştım, arada onları da Türkçeleştirdim (o da epey ilginç bir deneyim oldu doğrusu: kendi yazdığım hikayeyi kendim çevirdim, yine de buram buram çeviri koktu, sonrasında oturup tekrardan yazdım da ancak o zaman oldu.

İki tane hikaye de yolda (2 buns in the oven): Eda’ya yazmakta olduğum “10 kapılı ev” ile “Bir hayalet hikayesi” (hayalet olana daha uygun bir başlık bulacağım — hatta bugün bulmuştum bile ama hatırlayamadım şimdi. Akla gelince not almalı!). “Happiness is a warm gun…” (tırnaklarla üç nokta orijinal başlığa dahildir bu arada, lütfen okuyucunuzun ayarlarıyla oynamayınız) şu ana değin yazdığım bilim-kurgu hikayelerim arasında beni en çok etkileyen oldu ama çekmecede uyuyor şimdi, elbet paylaşırım bir ara.

Yazmak iyi geliyor. INFP’lere (bu ben oluyorum), kalp kırıklığına karşın “bir deftere/mektuba aklınızdakileri yazın, göndermeyin” tavsiyesi veriliyordu, “ahh canım…” dedim içimden (bende kaynağı ile var sonuçta!). Ama hakikaten de iyi geliyor. Neyse neyse.

Life is hard
And so am I
You’d better give me something
So I don’t die

Novocaine for the soul
Before I sputter out
Before I sputter out

Life is white
And I am black

The Eels, “Novocaine for the soul”

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir