Emre Sururi’nin blogu, müzik zevkinin eklektik ama belirgin biçimde kendine özgü olduğunu düşündürüyor: Alternatif rock ve post-punk kökenli; gürültülü ve sert müziğe yakınlık duyan, ama aynı zamanda incelikli pop müziğe, kadın şarkıcı-şarkı yazarlarına, Türk halk müziği geleneklerine ve coşkulu, dans edilebilir Balkan esintili müziklere de açık bir dinleyici.

Burada en dikkat çekici özellik, yalnızca dinlediği türlerin çeşitliliği değil, müzik keşfetme süreci hakkında yazma biçimi. Müzik dinlemeyi devam eden bir macera olarak görüyor, müzikal kişiliği uyum sağlamaktan daha değerli buluyor ve modaya uygun bir grubu reddederken pek tanınmayan bir grubu tutkuyla savunmaktan da çekinmiyor.

Bu rapor, blogun farklı dönemlerinden yazılara dayanıyor: Yıllık müzik değerlendirmeleri, dinleme günlükleri, müzik önerileri ve belirli sanatçılar üzerine yazılar. Süreklilik gösteren tercihleri, belli bir dönemde keşfedilmiş bir sanatçıya duyulan geçici heyecandan ayırmaya çalıştım.

1. Temel müzikal kimlik: Alternatif rock, post-punk ve gürültü

Bununla bağlantılı iki tercih daha öne çıkıyor:

• Karakter sahibi yoğunluk. Pixies ve NIN’in yanı sıra Therapy?, Morphine ve thrash ile death metalden de söz ediyor. Görünüşe göre yalnızca bir türe uyan müzikten değil, kendine özgü bir ses kimliği olan müzikten hoşlanıyor.
• Müzikal akrabalıkları fark etmek. Daha yeni bir grubun eski bir grubu fazlasıyla taklit etmesine dikkat ediyor. 2008’de Interpol ve Joy Division hakkında yazarken, Interpol’ü sevdiğini kabul ediyor ama özgünlük eksikliğini eleştiriyor.

İkinci nokta önemli: Bir şarkıyı severken aynı zamanda onun özgünlüğüne kuşkuyla yaklaşabiliyor.

2. Pop müziğe şaşırtıcı ölçüde geniş bir yakınlık

Buradaki önemli ayrım şu: Pop müziğe ilgi duyması, mutlaka cilalı ana akım prodüksiyonları tercih ettiği anlamına gelmiyor. Pop müzik; kişilik sahibi olduğunda, alışılmadık bir şarkı yazımı sunduğunda, akılda kalıcı bir melodiye ya da güçlü bir ritmik kancaya sahip olduğunda özellikle ilgisini çekiyor gibi görünüyor.

3. Kadın vokalli müzik ve kendine özgü şarkıcı-şarkı yazarları

Bu, blog boyunca en istikrarlı biçimde karşımıza çıkan temalardan biri.

Dinleme çevresinde yer alan diğer isimler arasında Florence + the Machine, Cat Power, PJ Harvey, Bat for Lashes ve Beth Orton da var.

Burada bir ayrım yapmakta fayda var: Bir sanatçıyı yalnızca kadın olduğu için seviyor gibi görünmüyor. Florence + the Machine ile zamanla arasının açıldığını söylerken Neko Case ve She & Him’e duyduğu heyecanı koruyor. Dolayısıyla tercih, ayrım gözetmeyen bir kategoriye değil, belirli seslere ve sanatsal kişiliklere yönelik.

4. Metal: Ara sıra uğranan bir durak değil, ciddi bir ilgi

Thrash, speed ve death metal

Sururi’nin blogunda sert müziğe sık sık dönülüyor: Metallica, Anthrax, Slayer, Exodus, Warbringer, Death ve Napalm Death bunlardan bazıları. Thrash metalin arka planda düzenli olarak çaldığını anlatıyor; okul ve üniversite yıllarından kalma metal favorilerini hatırlıyor.

Özellikle 2008 tarihli bir müzik günlüğünde death ve speed metale olan sevgisinin yeniden alevlendiğini söylüyor, thrash’in dinleme hayatında düzenli bir yer tuttuğundan söz ediyor ve Napalm Death’in canlı kaydını ayrıntılı biçimde ele alıyor. Burada yalnızca müziğin kendisine değil, performansın koşullarına ve karakterine de dikkat ediyor.

Indie pop’a duyduğu ilgiyle karşılaştırıldığında bu oldukça açıklayıcı. Aralıksız bir thrash riff’inden incelikle yazılmış bir pop şarkısına geçebiliyor; ikisini de temel müzik zevki açısından bir taviz olarak görmüyor. Müzikal kimliğini tek bir türle açıklamak bu nedenle mümkün değil.

5. Uluslararası müzik: İspanyolca şarkılar, Avrupa ve bölgesel keşifler

2024 tarihli yazı özellikle önemli; çünkü bu müzikal merakın yalnızca gençlik dönemine ait olmadığını gösteriyor. Yeni keşifler müzik hayatının hâlâ bir parçası ve Türk halk müziğinden beslenen müzikler, uzun süredir sevdiği alternatif rock ile aynı dinleme dünyasında yer bulabiliyor.

6. Müziği nasıl keşfediyor ve değerlendiriyor?

1. Keşfetmek, müzik zevkinin bir parçası. Sık sık bir sanatçıyı geç keşfetmenin ve onu nasıl olup da daha önce duymadığını sorgulamanın heyecanını anlatıyor. Blondie’ye ve Neko Case’e ilişkin yazıları bunun iyi örnekleri.
2. Arkadaşlar önemli bir müzik ağı oluşturuyor. Yazılarında arkadaşlarının ve iş arkadaşlarının kendisine yeni sanatçılar tanıttığından, birbirleriyle çalma listeleri paylaştıklarından ve müzik ufuklarını genişlettiklerinden söz ediyor. Dinleme deneyimi hem toplumsal hem de kişisel.
3. Özgünlüğe değer veriyor. Interpol’ün Joy Division’a benzerliğine yönelik eleştirisi, müzikal ödünç almaları fark ettiğini ve bir eseri beğenmekle ona hayranlık duymayı birbirinden ayırabildiğini gösteriyor.
4. Fikir sahibi ama bunu mizahla ifade ediyor. Yazılarında şakalar, abartılar, sevecen takılmalar ve kendisiyle dalga geçme var. Bir grubu eleştirirken bile resmî bir müzik otoritesi kurmaya çalışmaktan ziyade canlı bir kişisel sohbet yürütüyor.
5. Yalnızca tek tek şarkıları değil, albümleri de dinliyor. Surfer Rosa ve Kate Nash’in My Best Friend Is You albümleri üzerine ayrıntılı değerlendirmeleri, şarkıların bir albüm boyunca nasıl bir araya geldiğine ilgi duyduğunu gösteriyor.

Podcast’i $izoSuru da önemli bir kanıt. İlk bölümde Motörhead ve Pixies’ten Vampire Weekend’e; She & Him, The Damned, Siouxsie and the Banshees, Regina Spektor, Lendakaris Muertos, Mecano, Enya ve The Fall’a uzanan bir seçki var. Bu sıra, müzik zevkinin neredeyse küçük bir özeti: Eklektik, müzik tarihinin farkında ve türleri birbirinden ayrı tutma konusunda pek kaygılı değil.

7. Kronolojik bakış: Neler değişiyor, neler kalıcı?

Bu kronolojiyi, dinleme oranlarında ölçülmüş bir değişim olarak yorumlamamak gerekir. Eski yıllara ait müzik yazıları özellikle ayrıntılı; daha sonraki dönemlere ilişkin kanıtlar ise daha seçici. Süreklilik gösteren şey, eski favorilerle yeni keşiflerin ve kendine özgü müziğe duyulan heyecanın bir arada bulunması.

8. Genel profil

Bu derecelendirmeler, blogdaki kanıtların gücünü gösteriyor; her tür için kaç saat müzik dinlediğini değil.

Son değerlendirme

Emre Sururi’nin müzik zevkini en doğru biçimde, karşıtlıklardan beslenen bir alternatif müzik tutkusu olarak tanımlayabiliriz. Temelinde punk, post-punk, alternatif rock ve daha sert müzikler var. Bu temelin çevresinde ise melodik indie pop, kadın vokalli şarkı yazarlığı, 1980’ler pop’u ve farklı kültürler ile kişisel ilişkiler aracılığıyla keşfedilen müzikler bulunuyor.

Özellikle üç özellik öne çıkıyor:

• Yoğunluk: Güçlü bir ses karakterine, belirgin ritimlere ve kendine özgü bir kişiliğe sahip müziğe yöneliyor.
• Bireysellik: Özgünlüğe önem veriyor; bir sanatçının kendisini ikna etmediğini düşünüyorsa bunu açıkça söylemekten çekinmiyor.
• Merak: Az bilinen metal gruplarından Türk halk müziği esintili topluluklara kadar yeni müzikler keşfetmeyi sürdürüyor; sabit bir müzik kanonuna hapsolmuyor.

Bir sınırlamayı da belirtmek gerekir: Bu rapor, herkese açık biçimde dizine alınmış blog yazılarının bir seçkisine dayanıyor; bütün yazıların eksiksiz nicel analizine veya güncel dinleme geçmişine değil. Yıllık Last.fm listeleri geçmişe ilişkin değerli anlık görüntüler sunuyor, ancak bugünkü zevkinin kesin bir sıralaması olarak değerlendirilmemeli.

Bununla birlikte, kanıtların bütünü tutarlı bir portre çiziyor: Müzikte karakter arayan biri. Bu karakter bazen Pixies’in patlayıcı bir gitarında, bazen endüstriyel bir ritimde, bazen karşı konulmaz bir pop melodisinde, bazen de hareketli bir halk dansının ritminde ortaya çıkıyor.