İki şey (çünkü bitektir leke)

Başlık Cemal Süreya’dan (“İki şey” şiiri). Kısa kısa birkaç bir şey vardı, bir önceki yazıyı gönderdikten sonra aklıma geldi ama zaten onun içeriği ile de alakası yoktu.

Epigraf. 10 bin yıldan sonra canim-kuzim (p)epigraf‘a arama moturunu geri getirdim. Sağolsun canım patronum PHP8’e geçişte birtakım sorunlarla karşılaştıklarını iletmişti, geçen gün de tekrardan hatırlatınca, o sorunu çözmek için kaputu kaldırdım, hazır alet takımımı da çıkarmışken birkaç ufak ekleme ile, arama kısmı geri geliverdi! Bir bin yıl da böyle gider, sonra ben de düzenleme kısmını yazarım (“implement ederim”), belli mi olur! Hem daha kişisel sayfamı baştan yazacağım güncel güncel! 8)

Billy Joel – My Life. Yeni çıkacak filmlerin listesine göz atıyordum da, Ewan McGregor ile Anne Hathaway ultra dandik görünen bir filmde oynamışlar: The End of Oak Street – onun trailer’ında çalan şarkı bana işte bu! işte bu! dedirtti, yıllardır dilimde mırıldandığım çok sevgili Billy Joel’in “My Life”ı imiş meğerse!

Başyapıtımın makalesi. 15+ yıldan sonra, bir türlü tamamlayamadığım, yıllar boyu sıfırdan yazmaya başlayıp başlayıp yarım bıraktığım, başyapıtım (‘obra maestra’ mı deniyordu?) olan STRUCTURE RELATIONS‘ın makalesinin eskizini nihayet tamamlayıp, gözden geçirip ekleme/çıkarma/düzeltme yapmaları üzerine alakalı partilere ilettim! 🥳🥳🥳

Joanna Wang ile Greta Lee (ve Dakota Johnson). Joanna Wang’ı severek dinlemeye devam ediyorum ama o şarkılarını söylerken ben kafamda Greta Lee’yi canlandırıyorum tip olarak. Greta Lee ve Dakota Johnson (ilki Celine Song’un çok çok çok güzel ilk filmi Past Lives’da, ikincisi de ikinci filmi The Materialists’de başrol oynamışlardı) Amy Poehler’ın “Good Hang” podcastine çıktılar; şimdi ne söylesem ayıp olacak ama Celine Song hakikaten iyi bir oyuncu yönetmeni — benim edindiğim izlenim, hayali bir karakterin derinliğinin onu oynayan gerçek oyuncudan daha etkileyici olma durumları… (even better than the real thing, yinegene) Misal:

Ana de Armas + Mackenzie Davis @ Blade Runner 2049

Uluslararası İlişkiler (/ Fırtınaların oğlu Suru)

Türkiye-Çin ikili anlaşmaları uyarınca, eğer oturma/çalışma gibi özel bir izniniz yoksa, bir girişte maksimum 30 gün kalabiliyorsunuz (örneğin Japonya için bu 90 gün). Ece Hanım’ın da bu nedenle bu yazki ziyaretinde iki defa giriş-çıkış (ya da daha doğru şekilde: çıkış-giriş // siz “horis-giris” diye bir terim biliyor musunuz? (yazıldığı şekilde, yani ş sesi filan yok) ben bilmiyordum, halbuki bizim oraların (Merzifon) ağzıymış, biz (İstanbullular?) halbuki “karman-çorman” deriz; ben de Eda’dan öğrenmiştim, babasından aktarmıştı 8). İşte Ece Hanım’ın iki defa giriş-çıkış yapması gerekti. İlkinde Tokyo’ya gittiler, ben yaz okuluma denk geldiği için Şanghay’da kaldım, yazmış olduğum üzere epey güzel, keyifli bir haftasonu geçirdim. Bu seferki çıkışı için Kore’yi (Seul) seçmiştik, biletleri aldık, oteli ayarladık, dün sabahtan binip, pazar akşamı dönecektik plana göre. Bu haftasonu burada yine fırtına alarmı verildi bu arada: bu seferkinin adı “Beyaz Yunus” imiş lakin ne mutlu ki, bize gelene kadar enerjisinden epey yitirmesi bekleniyormuş, o nedenle alarmın rengi mavi idi, neyse bakalım, biz zaten burada olmayacaktık ki. Amerikanca’da -sanırım- “stormchaser” denilen bir güruh/hobiciler var: işte adları üzerinde, nerede fırtına/hortum varsa atlayıp gidiyorlar, o adrenalinden besleniyorlar. Geçen yaz ağabeyimlerde “Aile Arasında” adında, Gülse Birsel’in filmini izlemiştik, oradaki teyze (müstakbel kayınvalide) Adana ağzıyla “Ben hiç goşmam…” diye övünüyordu, ben de öyle şekerim, ben hiç fırtınaya goşmam, fırtına bana gelir. Kesin yazdım diye hatırlıyorum ama arayınca bulamıyorum: biz geçen sefer bu fırtına ayağına sürekli bir “fırtınalar koparsa kopsun / sürüklesin ikimizi” şarkısını söyleyip duruyorduk ailecek, sonra bir öğrendik ki, meğer biz Pamela’nın versiyonunu söyleyip dururken Nergis Hanım’la, Ece Bebey damardan Ebru Gündeş’ten aktarıyormuş! (Bir dolu şey biliyor, hâlâ şaşırtıyor bizi maşallah!)

Çek çizgiyi oğlum, buradan yol geçecek.

Okumaya devam et “Uluslararası İlişkiler (/ Fırtınaların oğlu Suru)”

Diego, yine mi sen?!

Çok hareketli geçiyor bu günler… Ece’nin arkadaşı gelmişti ziyaretimize iki haftalığına, Ece stajda iken N. Hanım’la gezdiler, bütün taraflar açısından gayet keyifli ve verimli oldu, onu evvelsi gün uğurladık. Onun gidişinden 5 gün evvel de bizim 7 kişilik dev kadro arkadaş grubumuz (ŞDSBEHL) Şanghay’ımızı şereflendirdi, genelde biraz öyle biraz böyle takılsak da, pekâlâ 11 kişi tam kadro şenlendirdiğimiz de oldu Şanghay yollarını. Dün de bölümde ilk tanışım olan, bize ennn kritik ilk “ne nerede bulunur, nasıl yapılır edilir”lerimizi öğretip Çin’de hayatta kalmamızda en büyük payları olan Julie & Taikang ile buluştuk: bizim ayaklarımız üzerinde durabilir (şimdi düşündüm de “ayaklarımızın üzerinde durabilme” biraz abartılı olmuş, onun yerine “emekleme pozisyonunda devrilmeden durabilme” diyelim) duruma geldiğimizden az bir süre sonra da doktoralarını yapmak üzere Almanya’ya gitmişlerdi, işte tatil dolayısıyla Çin’e dönmüşler (haftaya da nişan yapacaklarmış, ne güzel haberler bunlar! 8). Gelişimizde tanıştığımız sevgili arkadaşlarımızla, gidişimizde de görüşüp, bir nevi ucundan Çin çemberimizi tamamladık gibi oldu.

Okumaya devam et “Diego, yine mi sen?!”

Bak işte yaklaşıyor fırtına…

Son iki haftadır, geçen sene haziranda vuran muson yağmuru “meiyu” buralardaydı. Muhteşem bir kapanış yapmak istemiş olsa gerek ki, haftasonu için “Bavi” adındaki ‘süper tayfun’a karşı alarm verildi. Şöyle bir şey:

Süper tayfun Bavi

m/saniye birimini daha kolay anlaşılır km/saat birimine çevirecek olursak, yukarıdaki grafikte göreceğiniz en küçük hız olan 18 m/s = 65 km/sa; en yüksek değer olan 62 m/s ise eşittir: 225 km/sa! (Aşkla geliyoruz!!!)

Okumaya devam et “Bak işte yaklaşıyor fırtına…”